Το σκεπτικό της εκτόξευσης ενός αεροσκάφους με τη βοήθεια πυραυλοκινητήρα ZELL (ZEro Length Launch) προκειμένου να αντιμετωπίσει στρατηγικά βομβαρδιστικά δεν ήταν καινούργιο στη δεκαετία του ΄60.
Ήδη από τα τέλη του Β΄ΠΠ οι Γερμανοί πειραματίζονταν με το σχέδιο “Bachem Ba-349 Natter”. Το τελευταίο αφορούσε ένα πυραυλοκίνητο αεροσκάφος το οποίο θα απογειωνόταν κάθετα μόλις τα «σύννεφα » από τα συμμαχικά βομβαρδιστικά έφταναν πάνω από το στόχο τους.
Η λογική ήταν της άμεσης απογείωσης με στόχο το Natter να βρεθεί το συντομότερο δυνατό στο ύψος των 20.000 και πλέον ποδών.
Σκεπτικό παρόμοιο με αυτό του Me-163, αλλά με μηδενική διαδρομή απογείωσης.
Αυτό σκέφτηκαν οι Γερμανοί ξανά στη δεκαετία του ΄60 προκειμένου αυτή τη φορά να αναχαιτίζουν τα σμήνη των ρωσικών στρατηγικών βομβαρδιστικών στο συντομότερο δυνατό χρόνο χρησιμοποιώντας το F-104G.
Οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν το 1963 στις ΗΠΑ, ήταν επιτυχείς αλλά το πρόγραμμα δεν προχώρησε τελικά, πέρα των δοκιμών.
