Συχνά γράφεται και ακούγεται ότι "Η Αστυνομία φοβάται χτύπημα...." και τείνει να γίνει συνήθεια στους αστυνομικούς και πολιτικούς συντάκτες αυτή η πρόταση. Στην Ελλάδα για σειρά κοινωνικών και πολιτικών λόγων που ανάγονται στην δεκαετία του '70 κυρίως, έχει παγιωθεί η εικόνα πως η έννομη τάξη είναι κάτι που θα επιβληθεί από μόνο του, από τις συνθήκες και δεν υπάρχει ανάγκη των "κακών" Αστυνομικών, για την ομαλότητα , για αυτό και η πλειονότητα των επιθέσεων των τρομοκρατικών οργανώσεων στην χώρα μας, έγιναν εναντίων αυτής της επαγγελματικής ομάδας.
Η καλή έκβαση της χθεσινής δολοφονικής επίθεσης δεν ήταν μόνο θέμα τύχης, που αναμφισβήτητα βοήθησε, αλλά και εμπειρίας, εκπαίδευσης και ικανότητας του ανθρώπου που επιτηρούσε τον χώρο και αντιλήφθηκε την ενέργεια. Ήταν αποτέλεσμα παρατηρητικότητας και εγρήγορσης, που έχουν όλοι όσοι υπηρετούν σε υπηρεσίες όπως η Υ.Α.Τ, τα γνωστά σε όλους ΜΑΤ, μιας και από το αρχές τις δεκαετίας του 1990 έχει θρηνήσει νεκρούς, ενώ κατά την περίοδο 2006 -2012 κράτησε την χώρα στην Δημοκρατία, μην επιτρέποντας καταστάσεις εκτροπής, όπως αυτήν που επικράτησε τον Δεκέμβριο του 2008, με αφορμή τα επεισόδια για τον Γρηγορόπουλο.
Αυτή η δολοφονική επίθεση όμως, εναντίον Αστυνομικών αλλά και πολιτών που θα μπορούσαν να περνούν από περιοχή του κέντρου των Αθηνών, είναι αποτέλεσμα μιας πολύχρονης προπαγάνδας απέναντι στο κράτος, στην ευνομία και φυσικά, στην Αστυνομία. Είναι συνέπεια της στάσης μέρος των κυβερνώντων του ΣΥΡΙΖΑ που όλα τα προηγούμενα χρόνια ωθούσαν κοινωνικές ομάδες σε ακραίες και παράνομες ενέργειες, μέσα στα πλαίσια μια κοινωνικής, δήθεν, αντίστασης που είχε στόχο τους το κράτος, που τώρα υπηρετούν, και τους Αστυνομικούς, τους οποίους πάντα θεωρούσαν ταξικούς "εχθρούς".
Δεν μπορεί όμως, αυτοί που υποστήριζαν και υποστηρίζουν ανθρώπους που είναι καταδικασμένοι για τρομοκρατικές ενέργειες, να προστατεύουν αυτούς που τους αντιμάχονται, δηλαδή την Αστυνομία. Η κυβέρνηση έχει επιλέξει.
*O Χρήστος Κονταρίδης είναι αντιστράτηγος Αστυνομίας ε.α. και πολιτευτής Ν.Δ. Β' Αθήνας
