Η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, παραμένει και ορθά, βασική μέριμνα της υψηλής Ευρωπαικής πολιτικής και προτεραιοτήτων. Δεν εξαντλείται με την κατάπαυση των κάθε είδους εχθροπραξιών και ούτε είναι αποτέλεσμα αποκλειστικά των όποιων συγκρούσεων και διμερών κρίσεων. Τα εκατομμύρια των επίδοξων μεταναστών από την Υποσαχάρια Αφρική, δεν αφήνου καμιά αμφιβολία περί τούτου.

Πρόσφατα μάλιστα και μετά την αρχική ενθαρρυντική διαπίστωση περί μετριασμού των αφίξεων στην Ιταλία, υπήρχε κατακόρυφη άνοδο των εισόδων μέσω Ισπανίας, ενώ έρχεται και πάλι στην επικαιρότητα η εκτίμηση, πως η Μαύρη Θάλασσα, μπορεί άμεσα να αποτελέσει πύλη εισόδου των αντίστοιχων ροών.

Μετά τον αρχικό αιφνιδιασμό, που κορυφώθηκε το καλοκαίρι του 2015, τα Ευρωπαικά Κέντρα, φαίνεται να αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες. Βασική παραδοχή στην εκπόνησή τους, ότι το ζήτημα πρέπει να αντιμετωπιστεί κατά βάση στις χώρες προέλευσης και διέλευσης.

Σε κάθε άλλη περίπτωση η όποια αντιμετώπιση στηρίζεται μόνο σε αυτοσχεδιασμούς, είναι απείρως ακριβότερη και δοκιμάζει, αν δεν αποδομεί, τα θεμέλια του Κοινοτικού Οικοδομήματος και κορυφαίες κατακτήσεις, με πρώτη αυτή του Σέγκεν και της Ευρώπης χωρίς εσωτερικά σύνορα.

Στην κατεύθυνση αυτή η πρόσκληση του Γάλλου Προέδρου Μακρόν, για τη σύγκλιση διεθνής διάσκεψης τις αμέσως επόμενες ημέρες, στο Παρίσι, με τη συμμετοχή τριών χωρών Αφρικανικών και ΒορειοΑφρικανικών χωρών, της Λιβύης, του Τσάντ και του Νίγηρα, καθώς και της Γερμανίας, της Ισπανίας  και της Ιταλίας, με την κορυφαία πολιτική τους εκπροσώπηση, έχει τη σημειολογία της, αλλά και τη σπουδαιότητά της.

Ανεξάρτητα από τις λύσεις που σε πρώτο ή μέσο χρόνο θα προκριθούν, είναι σημαντικό ότι η Ευρώπη αποφασιστικά δημιουργεί τα ‘αναχώματα διύλησης’ εκτός του εδάφους της.

Είναι μια επιλογή που εξασφαλίζει χρόνο και υποδομές και διαχείριση του ζητήματος της ενσωμάτωσης, αποτελεσματικής φύλαξης των συνόρων και εμπέδωσης της συνεργασίας για την ασφάλεια, με τους καλύτερους όρους και προυποθέσεις.

Καίρια συντονιστική μπορεί να είναι και η συνδρομή της Ευρωπαικής Επιτροπής που εκπροσωπείται από την επικεφαλής της εξωτερικής της πολιτικής. Είναι μια ορθή επιλογή που μπορεί να αναδείξει την προστιθέμενη αξία της συνεισφοράς των Ευρωπαικών Θεσμών και να μην τους καταστήσει μέρος ενός προβλήματος, χωρίς βηματισμό και εικόνα επίλυσής του.

Επιζήμια από την άλλη είναι η μη συμμετοχή της χώρας μας. Είμαστε κύρια πύλη εισόδου, ακόμα και για ‘μετανάστες’ που προέρχονται από τις Αφρικανικές χώρες.

Πολύ περισσότερο από τη Μέση Ανατολή και Ασία. Εύλογη η ανάγκη να ‘ακουστούμε’ στην αντιμετώπιση ενός ζητήματος, που απαιτεί βάθος χρόνου και δεν προσφέρεται για αποσπασματικές ρυθμίσεις. 

Η διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος, είναι ‘μαραθώνιος’. Ούτε για εξυπνακισμούς, προσφέρεται, ούτε για άγρα εντυπώσεων με ‘χαριτωμενιές’ και  πομφόλυγες του τύπου περί ‘αρχής του τέλους στην επίλυσή του'.

Στις πολιτικές που διαμορφώνονται πρέπει να ζητήσουμε ρόλο και λόγο. Και πάνω από όλα στήριξη. Για όσα προσφέρουμε και συνεχίζουμε να προσφέρουμε. Και τα οποία είναι δυσανάλογα πολλά. Είμαστε στο ξεκίνημα της προσπάθειας. Και ως γνωστόν η αρχή, ως το ήμισυ τουλάχιστον του παντός, επηρεάζει την έκβαση.

*Ο Πολύκαρπος Αδαμίδης είναι δικηγόρος και αν. καθηγητής Κοινοτικού Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων