Ο στρατός μοιάζει πάρα πολύ με το γάμο. Είναι δέσμευση. Και μάλιστα χωρίς καν τη συγκατάθεσή σου. Τουλάχιστον στο γάμο έχεις κι εσύ λόγο, μέχρι να περάσεις την κουλούρα.
Γιατί από εκεί και πέρα κουμάντο κάνει η πεθερά. Σύντομα θα κάνεις τα χατίρια της και θα λες κι ένα τραγούδι. Θα αναγκαστείς να το κάνεις. Όπως και στο στρατό, που θες-δεν θες, θα μάθεις έναν ολόκληρο νέο κόσμο που μέχρι τότε μπορεί και να τον αγνοούσες.
Και 100% θα πιάσεις τον εαυτό σου να βουτά σε δύσβατα κι απάτητα πολιτισμικά και μουσικά μονοπάτια. Με τραγούδια που, όταν θα πάρεις το χαρτί, θα κάνεις πάλι ότι δεν τα ξέρεις. Ό,τι κι αν λες, κι εσύ τα τραγούδησες «κουφαλίτσα»…
Διαβάστε τη συνέχεια στο
