Εν μέσω ενός διπλωματικού και γεωπολιτικού «θρίλερ» βρίσκεται η Άγκυρα, καθώς στην προσπάθεια της να εξυψώσει τον εαυτό της ως «παράγοντας», αλλά και ρυθμιστή στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και του ισλαμικού κόσμου, μένει να συνδιαλέγεται με όλους και απ'την άλλη να… παραγκωνίζεται απ'όλους.
Ειδικότερα, η Άγκυρα, η οποία το τελευταίο διάστημα ξεχωρίζει ως η μοναδική σουνιτική χώρα που παρέχει υποστήριξη στο Κατάρ, που αντιμετωπίζει τα πυρά των αραβικών μοναρχιών στην νέα περίοδο, έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με το στρατόπεδο της Σαουδικής Αραβίας.
Συγκεκριμένα, συμφωνα με πληροφορίες, η νέα δήλωση της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας περί «μετριοπαθούς Ισλάμ» έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό στο κυβερνητικό στρατόπεδο της τουρκικής πρωτεύουσας.
Ως γνωστόν, πριν από λίγες ημέρες, ο διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, Μωάμεθ Μπιν Σαλμάν ανακοίνωσε ότι η χώρα του επιστρέφει στη γραμμή του μετριοπαθούς Ισλάμ.
Σύμφωνα με τον διάδοχο πρίγκιπα, η επανάσταση του 1979 στο Ιράν διατάραξε τις πολιτικές και κοινωνικές ισορροπίες στον μουσουλμανικό κόσμο.
Τότε, η Σαουδική Αραβία πραγματοποίησε στροφή προς την σκληροπυρηνική εκδοχή του Ισλάμ.
Αυτή η στροφή τερματίζεται αυτή την περίοδο και η Σαουδική Αραβία τραβά πλέον τον δρόμο της «ομαλότητας».
Η παραπάνω δήλωση προκάλεσε δυσαρέσκεια στο στρατόπεδο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), το οποίο θεωρεί ότι πίσω από αυτό το άνοιγμα της Σαουδικής Αραβίας κρύβονται τα μυστικά σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Σύμφωνα με κάποιους ιδεολόγους του ΑΚΡ, με τη νέα πρωτοβουλία της Σαουδικής Αραβίας, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιχειρούν να εμβαθύνουν το ρήγμα στις σχέσεις του σιιτικού και σουνιτικού μπλοκ του Ισλάμ.
Οι συγκεκριμένοι κύκλοι ισχυρίζονται ότι το μοντέλο του μετριοπαθούς Ισλάμ δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί και στην περίπτωση της Τουρκίας.
Έμπειροι Τούρκοι αναλυτές, εστιάζοντας στον νέο προβληματισμό της Άγκυρας, επικεντρώνουν τις αναλύσεις τους σε δυο πεδία.
Πρώτον, κατά την άποψη τους, στη νέα περίοδο είναι πλέον ξεκάθαρο το γεγονός ότι η Τουρκία θα συγκρουστεί με την Σαουδική Αραβία για να επιβάλλει την ηγεσία της με βάση το δικό της μοντέλο διακυβέρνησης στο σουνιτικό μπλοκ.
Δεύτερον, η επιτυχία του νέου εγχειρήματος της Σαουδικής Αραβίας κάθε άλλο παρά δεδομένη θα μπορούσε να θεωρηθεί καθώς το πολίτευμα του βασιλείου βασίζεται στην
