Εξι ολόκληροι μήνες περάσανε από την φωτιά στο Μάτι της Ραφήνας που άφησε πίσω της 100 νεκρούς, εγκαυματίες, ανθρωπους χωρίς σπίτια.
Με ενα βίντεο - γροθιά στο στομάχι οι νέοι θέτουν ερωτήματα όπως «χάσαμε τους ανθρώπους μας ενώ όλα έγιναν όπως έπρεπε; Καήκαμε επειδή αψηφήσαμε τη φωτιά;
Πενθούμε γιατί οι δρόμοι ήταν στενοί; Πνίγηκαν άνθρωποι γιατί δεν υπήρχαν έξοδοι προς τη θάλασσα;» και απαντούν με μαρτυρίες ανθρώπων που επέζησαν από την πύρινη λαίλαπα, που τραυματίστηκαν βαρύτατα, που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους.
«Δεν άκουσα πυροσβεστική και αστυνομία. Καμία καμπάνα δεν χτύπησε για να ενημερώσει κανένα. Μέχρι να φτάσω εδώ η μητέρα μου είχε καεί» λέει ο γιος ενός θύματος.
Στη συνέχεια παρουσιάζεται ένα κομμάτι από την έκθεση του εμπειρογνώμονα στην οποία επισημαίνεται ότι η εκκένωση θα μπορούσε να γίνει μέσα σε 15-20 λεπτά με απλό βάδισμα αν είχε δοθεί έγκαιρα εντολή.
Ακολουθεί άλλη μια μαρτυρία ενός επιζήσαντα που λέει ότι «η φωτιά με εγκλώβισε 1,5 ώρα στο σπίτι. Καλούσα πυροσβεστική και αστυνομία. Ευτυχώς δεν μου απάντησαν γιατί θα με έιχαν στείλει όπως τους άλλους 100».
Τις μαρτυρίες κλείνει η μητέρα του Βίκτωρα που έχασε τη ζωή του στη θάλασσα. «Δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα ήμασταν τόσο αβοήθητοι. Δεν ήρθαν βάρκες, δεν ήρθαν ελικόπτερα, ήμασταν μόνοι μας. Στα δύο μεγάλα κύματα είδα το γιο μου να πλέει μπρούμυτα. Μου έλεγε η κόρη μου "θα πεθάνουμε ; Όχι της έλεγα" αλλά έλεγα ψέματα γιατί πίστευα ότι θα πεθάνουμε» περιγράφει η κυρία Αθηνά Μουτάφη.
Το βίντεο ολοκληρώνεται με έναν δραματικό μονόλογο: «Έξι μήνες μετά ο χρόνος δεν περνά το ίδιο για μένα γιατί πίστεψα ότι φταίω εγώ και τα πεύκα μου. Όμως ξύπνησα και βλέπω ότι δεν φταίω εγώ ούτε λάθος έκαν ούτε βιαστική ήμουν όπως με κατηγόρησες, ήμουν απλά μόνη μου. Έκλεινα τα αυτιά μου σε κάθε σου προσβολή, Νιώθω αγανάκτηση όχι μόνο γιατί δεν έσωσεες 100 αλλά γιατί δεν προσπάθησε να σώσεις ουτε μια ζωή».
«Για όσους έφυγαν και για όσους είναι ακόμα εδώ δεν ξεχνώ. Το Μάτι κάηκε από τη φωτιά. Εμείς επειδή ήμασταν μόνοι» κλείνει το βίντεο.
