Το παραμύθι της δήθεν ελληνοτουρκικής προσέγγισης και των «ήρεμων νερών» καταρρέει με πάταγο μέρα με τη μέρα. Η Τουρκία, παραμένοντας πιστή στο δόγμα του επεκτατισμού, βρήκε νέα αφορμή για να υπενθυμίσει ποιος θέλει να κάνει κουμάντο στην περιοχή. Αυτή τη φορά, στο στόχαστρο μπήκε μια αμιγώς εσωτερική, ελληνική διοικητική πράξη: το νέο Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ).

Ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Οντζού Κετσελί, με μια δήλωση μνημείο θράσους, επιχείρησε να ακυρώσει την ελληνική κυριαρχία στον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου, ξεκαθαρίζοντας ότι για την Άγκυρα το νέο ελληνικό πλαίσιο δεν παράγει «καμία νομική συνέπεια».

Το σχέδιο συνδιαχείρισης και οι «γκρίζες ζώνες»

Η Άγκυρα δεν κρύβεται. Ο Κετσελί, επαναφέροντας την ακραία ρητορική των «γκρίζων ζωνών», υποστήριξε προκλητικά πως το Αιγαίο περιλαμβάνει «γεωγραφικούς σχηματισμούς των οποίων η ιδιοκτησία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα με διεθνείς συμφωνίες».

Πρόκειται για την απόλυτη έκφραση της «Γαλάζιας Πατρίδας». Οι Τούρκοι βαφτίζουν το Αιγαίο «κλειστή ή ημίκλειστη θάλασσα» και απαιτούν αποφυγή μονομερών ενεργειών. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι επιθυμούν η Ελλάδα να ζητά την άδεια της Τουρκίας για να τοποθετήσει ένα πλωτό αιολικό πάρκο ή για να αξιοποιήσει τον δικό της θαλάσσιο χώρο. Προσπαθούν, δηλαδή, να μετατρέψουν τη χώρα μας σε δορυφόρο που θα υπακούει στις εντολές του άτυπου «χωροφύλακα» της Ανατολικής Μεσογείου, επιδιώκοντας την πλήρη φιλανδοποίηση της Αθήνας.

Στρατιώτες του συριακού στρατού στην Δαμασκό εκτόξευσαν απειλές κατά των Εβραίων

Αυτή η προσπάθεια επισημοποίησης του ρόλου τους συνδέεται άμεσα και με την επιδίωξή τους να δημιουργήσουν δύο νέα ΝΑΤΟϊκά στρατηγεία στην Τουρκία, τα οποία θα ελέγχουν τις συγκεκριμένες θαλάσσιες περιοχές – ένα σενάριο που αποτελεί εθνικό εφιάλτη.

Τι πραγματικά προβλέπει το νέο πλαίσιο για τις ΑΠΕ

Η αφορμή για το τουρκικό παραλήρημα ήταν η υπουργική απόφαση (από τους Σ. Παπασταύρου, Ν. Τσάφο, Μ. Σούκουλη) που επικαιροποιεί το προηγούμενο πλαίσιο του 2008. Αντί για «πολεμικές» κινήσεις, το κείμενο θέτει απλώς αυστηρότερους περιβαλλοντικούς κανόνες για την πράσινη μετάβαση έως το 2050.

Συγκεκριμένα:

• Αυστηρό πλαφόν στα φωτοβολταϊκά: Η κάλυψη γης δεν μπορεί να ξεπερνά το 1,5% της συνολικής έκτασης ανά Περιφερειακή Ενότητα. Θεσπίζονται αυστηρές ζώνες αποκλεισμού (περιοχές NATURA 2000, δάση, αρχαιολογικοί χώροι).

• Προστασία στη θάλασσα: Απαγορεύεται ρητά η εγκατάσταση πλωτών φωτοβολταϊκών σε καταδυτικά πάρκα, ναυάγια και προστατευμένα αλιευτικά πεδία.

• Μπλόκο στα αιολικά πάρκα: Απαγόρευση εγκατάστασης σε Αττική, ευρύτερη περιοχή Θεσσαλονίκης, υψόμετρα άνω των 1.200 μέτρων και εθνικούς δρυμούς.

• Κανόνες στα νησιά: Διατηρείται το όριο κάλυψης εδάφους στο 4%, ενώ απαιτείται ειδική μελέτη τοπίου.

Η πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Όσο κι αν το ελληνικό κράτος νομοθετεί και επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, η τουρκική αντίδραση αποδεικνύει ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν διασφαλίζονται στα χαρτιά, αλλά στο πεδίο. Οτιδήποτε δεν είσαι διατεθειμένος να υπερασπιστείς στην πράξη απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό, κινδυνεύεις να το χάσεις οριστικά. Η Αθήνα οφείλει να κόψει τον βήχα στην Άγκυρα, εδώ και τώρα.