Συνεχίζεται το κρεσέντο τουρκικής προπαγάνδας κατά της Ελλάδος και αυτό σε συνδυασμό με τις δηλώσεις της επίσημης τουρκικής ηγεσίας δείχνει κλιμάκωση το επόμενο διάστημα εναντίον του ελληνισμού στο σύνολο του.

Η παραποίηση της αληθινής ιστορίας είναι το νέο σπορ στο οποίο επιδίδεται η τουρκική προπαγανδιστική μηχανή με μεγάλη σπουδή. 

Πρόκειται για νέους ανυπόστατους ισχυρισμούς περί δήθεν «γενοκτονίας των Τούρκων στην Κρήτη», οι οποίοι  αποτελούν μέρος μιας γνωστής ρητορικής εθνικιστικών κύκλων και αποστράτων στην Τουρκία, όπως ο απόστρατος Ναύαρχος Τζιχάτ Γιαϊτζί (εμπνευστής της «Γαλάζιας Πατρίδας»), η οποία επιχειρεί κατά καιρούς να αντιστρέψει την ιστορική πραγματικότητα και να δημιουργήσει τεχνητή ένταση.

Ο ίδιος ο υπερφίαλος Τούρκος Ναύαρχος αναφέρει εμπλέκοντας και την Κύπρο: 

"Η Κρήτη είναι μια σπαρακτική ιστορία τουρκικής γενοκτονίας. Αυτό που συνέβη στην Κρήτη πρέπει οπωσδήποτε να γίνει ταινία. Επειδή υπάρχει μια τεράστια ανθρωπιστική τραγωδία που έχει σβηστεί από τη μνήμη του τουρκικού έθνους.

Οι πόνοι που αφηγούνται οι μνήμες των Κρητικών Τούρκων είναι φρικιαστικοί:

«Οι γείτονες με τους οποίους μοιραστήκαμε το ψωμί μας μόλις χθες άρχισαν να μας σκίζουν τις κοιλιές και να μας κόβουν το λαιμό».

Οι άνθρωποι κατέφυγαν στις ακτές για να σώσουν τη ζωή τους. Γυναίκες, παιδιά, μωρά φορτώνονται σε βάρκες. Μοναδικός τους στόχος είναι να επιβιώσουν και να φτάσουν στην Ανατολία.

Κάποιοι τα καταφέρνουν, κάποιοι όχι.

Ο τουρκικός πληθυσμός της Κρήτης εξαλείφεται από το νησί ως αποτέλεσμα σφαγών, καταπίεσης, μεταναστεύσεων και ανταλλαγών πληθυσμών.

Αυτή δεν είναι μόνο η ιστορία της Κρήτης.

Τους τελευταίους αιώνες, εκατομμύρια Τούρκοι και Μουσουλμάνοι σκοτώθηκαν, εκτοπίστηκαν ή αναγκάστηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στην Ανατολία, από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο, από το Αιγαίο Πέλαγος μέχρι την Κύπρο.

Η Κρήτη είναι ένα από τα πιο σπαρακτικά παραδείγματα.

Το 1897, η εξέγερση και η διακοινοτική βία στην Κρήτη κλιμακώνονται σε μια μεγάλη κρίση. Τον Φεβρουάριο του 1897, η Ελλάδα αποβιβάζει στρατεύματα στην Κρήτη.

Μετά την προσπάθεια της Ελλάδας να προσαρτήσει το νησί στο δικό της έδαφος, η κρίση οδεύει προς έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο. Και στις 17 Απριλίου 1897, ξεκινά ο ελληνοτουρκικός πόλεμος.

Ο τουρκικός στρατός προκαλεί μια βαριά ήττα στον ελληνικό στρατό στο μέτωπο της Θεσσαλίας και προελαύνει γρήγορα. Αλλά το ζήτημα της Κρήτης δεν τελειώνει εκεί.

Οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης παρενέβησαν. Η Βρετανία, η Γαλλία, η Ρωσία, η Ιταλία, η Αυστροουγγαρία και η Γερμανία ενεπλάκησαν στην κρίση της Κρήτης.

Αυτό που ακολουθεί είναι ακόμη πιο απογοητευτικό:

Το 1898, τα τουρκικά στρατεύματα αποσύρθηκαν από την Κρήτη.

Το νησί ουσιαστικά αποσπάται από τον οθωμανικό έλεγχο.

Η Κρήτη αυτονομείται.

Το 1908, ανακηρύχθηκε η ένωση με την Ελλάδα.

Το 1913, η Κρήτη παραχωρήθηκε επίσημα στην Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, η απώλεια της Κρήτης δεν συνέβη εν μία νυκτί.

Πρώτα, ο τουρκικός πληθυσμός έγινε στόχος.
Στη συνέχεια έφτασαν ελληνικά στρατεύματα.
Ευρωπαϊκές δυνάμεις παρενέβησαν.
Τουρκικά στρατεύματα απομακρύνθηκαν από το νησί.
Στη συνέχεια, το νησί ουσιαστικά αποσπάστηκε.
Τέλος, προσαρτήθηκε στην Ελλάδα.

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που πρέπει να ξαναδιαβάσουμε την Κρήτη σήμερα.

Επειδή τα έθνη είναι υποχρεωμένα όχι μόνο να θυμούνται τις νίκες τους αλλά και τις καταστροφές που τους έπληξαν.

Πρέπει να πούμε στους νέους μας για την τουρκική τραγωδία στην Κρήτη, να αποκαλύψουμε τα έγγραφά της, να πολλαπλασιάσουμε τις ακαδημαϊκές μελέτες πάνω σε αυτήν και να τη μεταδώσουμε στις μελλοντικές γενιές μέσα από ένα ισχυρό κινηματογραφικό έργο.

ΑΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ, ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΤΙ ΣΥΝΕΒΗ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ.

Γίνεται προσπάθεια τερματισμού της εγγυήτριας ιδιότητας της Τουρκίας στην Κύπρο μέσω της ίδιας μεθόδου της Κρήτης.

Η μέθοδος της Κρήτης…

Το 1974, όπως και το 1897, βγήκαμε νικητές στο στρατιωτικό πεδίο. Σταματήσαμε τις επιθέσεις που είχαν στόχο τους Τούρκους. Αποτρέψαμε το ενδεχόμενο να συμβούν στην Κύπρο τα γεγονότα που βίωσαν οι Τούρκοι στην Κρήτη.

Με άλλα λόγια, το 1974 κερδίσαμε.

Το 1897, ο τουρκικός στρατός είχε βγει νικητής στο πεδίο της μάχης εναντίον της Ελλάδας, αλλά στη συνέχεια, λόγω της παρέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων, ένα σημαντικό μέρος των στρατιωτικών κερδών επιστράφηκε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Όμως στην Κύπρο, αυτό δεν συνέβη.

Ως αποτέλεσμα, τουρκικά στρατεύματα βρίσκονται στην Κύπρο εδώ και 52 χρόνια.

Ενενήντα έξι χρόνια αφότου το νησί απαλλάχθηκε από την οθωμανική διοίκηση το 1878, τα τουρκικά στρατεύματα επέστρεψαν.

Επί 52 χρόνια, το τουρκικό έθνος και η Δημοκρατία της Τουρκίας έχουν πληρώσει πολύ βαρύ πολιτικό, οικονομικό και διπλωματικό τίμημα εξαιτίας του Κυπριακού ζητήματος.

Όμως δεν το έβαλαν κάτω.

Δεν πρέπει να το βάλουμε κάτω!

Το τουρκικό έθνος δεν είπε ποτέ:

«Αδελφέ, ξέχνα τα εμπάργκο. Απλώς παράδωσε την Κύπρο και άσε μας να ζήσουμε ειρηνικά».

Πλήρωσε το τίμημα, αλλά δεν εγκατέλειψε τους Τουρκοκύπριους.

Γι’ αυτό το ξαναλέω:

ΑΣ ΜΗ ΓΙΝΕΙ Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΡΗΤΗ!, αναφέρει ο ίδιος.

Η ιστορική αλήθεια και το διεθνές δίκαιο καταρρίπτουν πλήρως αυτούς τους ισχυρισμούς

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στην Κρήτη, οι χριστιανικοί πληθυσμοί υπέστησαν επανειλημμένες άγριες σφαγές και διώξεις από την οθωμανική διοίκηση (με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μεγάλη σφαγή του Ηρακλείου το 1898).

Η αποχώρηση των οθωμανικών στρατευμάτων και η μετέπειτα ανταλλαγή πληθυσμών έγιναν στη βάση διεθνών συνθηκών και πολιτικών αποφάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων, και όχι μέσω «γενοκτονίας».

Τέτοιες εμπρηστικές δηλώσεις χρησιμοποιούνται συχνά από την Άγκυρα ως επικοινωνιακός αντιπερισπασμός, ιδιαίτερα σε περιόδους που η διεθνής κοινότητα αναδεικνύει τις πραγματικές και διεθνώς αναγνωρισμένες γενοκτονίες που διέπραξε το τουρκικό κράτος (όπως η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας).

Η στοχοποίηση της Κρήτης συνδέεται άμεσα με τις παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο (π.χ. Τουρκοσυριακά / Τουρκολιβυκά μνημόνια) και την προσπάθεια αμφισβήτησης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων νότια του νησιού.

Παρά τις κατά καιρούς εμπρηστικές δηλώσεις από απόστρατους ή μεμονωμένους αξιωματούχους, η επίσημη διπλωματία και οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας παρακολουθούνται στενά, με την ελληνική πλευρά να απαντά πάντοτε με βάση το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συνθήκες.