Την άποψη ότι οι Κούρδοι αποτελούν το πλέον παραμελημένο έθνος της Μέσης Ανατολής εκφράζει σε άρθρο του στην Telegraph ο Ντέιβιντ Χάρις εκτελεστικός πρόεδρος του Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Παγκόσμιου Αντισημιτισμού.
Ο Χάρις υποστηρίζει ότι περισσότεροι από 40 εκατομμύρια Κούρδοι στερούνται δικού τους κράτους εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, παρά το γεγονός ότι η δημιουργία κουρδικού κράτους είχε προβλεφθεί στη Συνθήκη των Σεβρών το 1920, μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αντί αυτού, τα κουρδικά εδάφη διαμοιράστηκαν μεταξύ Τουρκίας, Συρίας, Ιράκ και Ιράν.
Όπως αναφέρει, οι Κούρδοι έχουν υποστεί διώξεις, καταστολή της γλώσσας και της πολιτιστικής τους ταυτότητας, ενώ στο Ιράκ υπήρξαν θύματα γενοκτονίας κατά την εκστρατεία Ανφάλ του Σαντάμ Χουσεΐν. Παράλληλα, σημειώνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες δυτικές χώρες αξιοποίησαν κατά καιρούς τη βοήθεια των Κούρδων, τόσο εναντίον του καθεστώτος Χουσεΐν όσο και στον αγώνα κατά του ISIS, χωρίς όμως να στηρίξουν στη συνέχεια τις εθνικές τους επιδιώξεις.
Ο αρθρογράφος διερωτάται γιατί η διεθνής κοινότητα και τα κινήματα αλληλεγγύης στη Δύση δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για την παλαιστινιακή υπόθεση, ενώ αγνοούν σε μεγάλο βαθμό το κουρδικό ζήτημα. Υπογραμμίζει ότι οι Παλαιστίνιοι αριθμούν περίπου πέντε εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ οι Κούρδοι ξεπερνούν τα 40 εκατομμύρια, χωρίς ωστόσο να απολαμβάνουν ανάλογη διεθνή στήριξη.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ, την οποία περιγράφει ως μία από τις πιο σταθερές, ανοιχτές και πλουραλιστικές περιοχές της χώρας, με σεβασμό στα δικαιώματα των γυναικών, τη θρησκευτική ελευθερία και τις σχέσεις με τη Δύση.
Κατά τον Harris, η διαφορετική αντιμετώπιση των δύο ζητημάτων οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι η παλαιστινιακή υπόθεση εντάσσεται ευκολότερα στο κυρίαρχο αφήγημα περί «καταπιεστή και καταπιεζόμενου», με το Ισραήλ να παρουσιάζεται ως ο βασικός υπεύθυνος. Αντίθετα, στην περίπτωση των Κούρδων οι αντίπαλοί τους είναι κυρίως αραβικά, ιρανικά και τουρκικά καθεστώτα, γεγονός που, κατά τον ίδιο, δεν προσελκύει το ίδιο ενδιαφέρον από ακτιβιστές και διεθνείς οργανισμούς.
Ο Harris καταλήγει ότι όσο το κουρδικό ζήτημα παραμένει στο περιθώριο της διεθνούς προσοχής, οι διακηρύξεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αυτοδιάθεσης και εθνικής απελευθέρωσης θα συνεχίσουν να στερούνται αξιοπιστίας.
