Το πάρτι της ανεξέλεγκτης λαθρομετανάστευσης, που επί χρόνια αλλοίωνε τον κοινωνικό ιστό της Ευρώπης και απειλούσε την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα των κρατών-μελών, χτυπάει επιτέλους σε τοίχο.
Η εποχή όπου ο καθένας παραβίαζε τα σύνορα, πετούσε τα χαρτιά του και απαιτούσε ισόβια επιδόματα εκμεταλλευόμενος τα νομικά παράθυρα, φτάνει στο τέλος της. Ένας πυρήνας πέντε ευρωπαϊκών κρατών –ανάμεσά τους και η Ελλάδα– πήρε την απόφαση να καθαρίσει την αυλή του, μεταφέροντας το πρόβλημα εκεί που ανήκει: εκτός ευρωπαϊκού εδάφους.
Qatargate και Αβραμόπουλος: Ύβρεις στον αέρα και η ομερτά που έσπασε
Η πρωτοβουλία της Ελλάδας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας, της Αυστρίας και της Δανίας είναι ξεκάθαρη και δεν χωράει παρερμηνείες. Προχωρούν στη δημιουργία «κόμβων επιστροφής» σε τρίτες χώρες. Όποιος μπαίνει παράνομα και η αίτηση ασύλου του απορρίπτεται, δεν θα περιφέρεται πλέον ελεύθερος στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες κάνοντας απανωτές προσφυγές. Θα πακετάρεται και θα μεταφέρεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, μέχρι να ολοκληρωθεί η απέλασή του.
Η «φάμπρικα» μετακομίζει σε ρουάντα και ουζμπεκιστάν
Οι εμπιστευτικές συζητήσεις έχουν ήδη βάλει στο στόχαστρο συγκεκριμένα κράτη για να φιλοξενήσουν αυτές τις δομές, με τη Ρουάντα, το Ουζμπεκιστάν και την Ουγκάντα να φιγουράρουν στην κορυφή της λίστας. Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Η Αίγυπτος και η Λιβύη απορρίφθηκαν συνοπτικά, καθώς το ρίσκο της εμπλοκής τοπικών κυκλωμάτων λαθρεμπορίας ανθρώπων είναι τεράστιο. Το σχέδιο απαιτεί απομόνωση στην Ασία ή στα βάθη της Αφρικής, μακριά από τη Μεσόγειο και τα δίκτυα των διακινητών.
Κυπριακό: Η Ελλάδα ζητά την εφαρμογή των Ψηφισμάτων 541 και 550
Το χρήμα έχει ήδη πέσει στο τραπέζι. Οι Βρυξέλλες, κατανοώντας επιτέλους ότι η άμυνα κοστίζει, έχουν ήδη χρηματοδοτήσει τη Ρουάντα με 900 εκατομμύρια ευρώ και το Ουζμπεκιστάν με 119 εκατομμύρια μέσω επενδυτικών προγραμμάτων. Ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει ήδη ορίσει το χρονοδιάγραμμα του εγχειρήματος: οι διμερείς συμφωνίες με τα κράτη υποδοχής πρέπει να έχουν υπογραφεί μέσα στο 2026, ώστε οι δομές να μπουν σε πλήρη λειτουργία το 2027. Και αυτή τη φορά, το νέο νομικό πλαίσιο της ΕΕ θωρακίζει την απόφαση απέναντι στις εμμονικές δικαστικές προσφυγές που στο παρελθόν τορπίλισαν το βρετανικό σχέδιο ή τα κέντρα της Ιταλίας στην Αλβανία.
Τα κροκοδείλια δάκρυα του οηε και οι ενοχές του μακρόν
Όπως ήταν αναμενόμενο, η προοπτική να σπάσει το μονοπώλιο της βιομηχανίας του ασύλου σήμανε συναγερμό στους συνήθεις υπόπτους. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) άρχισε ήδη τα κηρύγματα περί «λαϊκιστικής ρητορικής» και κινδύνων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό που ξεχνούν να πουν, βέβαια, είναι ποιος λογοδοτεί για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των Ευρωπαίων πολιτών που βλέπουν τις γειτονιές τους να γκετοποιούνται.
Την ίδια στιγμή, η Γαλλία και η Ισπανία προσπαθούν να το παίξουν οι ηθικοί φάροι της Δύσης. Ο Εμανουέλ Μακρόν διερωτάται, λέει, αν αυτό το μοντέλο συνάδει με τις «θεμελιώδεις αξίες της Ευρώπης». Η απάντηση: Οι μόνες αξίες που πρέπει να διαφυλάξει η Ευρώπη είναι η εθνική της κυριαρχία, η ασφάλεια των συνόρων της και η πολιτισμική της επιβίωση.
