Στις 23 Σεπτεμβρίου 1821, έπειτα από πολύμηνη πολιορκία, οι ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις κατέλαβαν την Τριπολιτσά, το σημαντικότερο διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο της οθωμανικής εξουσίας στην Πελοπόννησο. Η άλωση αποτέλεσε καθοριστική επιτυχία για την Ελληνική Επανάσταση, ωστόσο όσα ακολούθησαν επί τρεις ημέρες καταγράφηκαν ως ένα από τα αιματηρότερα επεισόδια της πρώτης περιόδου του Αγώνα.
Τουρκικά μέσα, μεταξύ των οποίων το κρατικό δίκτυο TRT Haber, καθώς και το Τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών, επαναφέρουν φέτος την επέτειο, χαρακτηρίζοντας τα γεγονότα «η ελληνική σφαγή που ο κόσμος ξέχασε» και «γενοκτονία στον Μοριά».
Σύμφωνα με τις συγκεκριμένες τουρκικές αναρτήσεις, «κατακτητικές ελληνικές συμμορίες» σκότωσαν χωρίς διάκριση Τούρκους, μεταξύ των οποίων γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους, ενώ γίνεται λόγος για δεκάδες χιλιάδες νεκρούς. Επίσης, αναφέρεται ότι η πόλη παραδόθηκε στη φωτιά και ότι η αιματοχυσία που ακολούθησε παρουσιάστηκε στη συνέχεια ως μέρος του αγώνα για την ελευθερία.
Σε μία από τις αναρτήσεις στο «Χ» εμφανίζεται η φράση ότι «η γενοκτονία στον Μοριά σταμάτησε μόνο όταν δεν έμειναν άλλοι Τούρκοι για να σκοτωθούν».
Η Τριπολιτσά είχε καταστεί καταφύγιο για χιλιάδες μουσουλμάνους που εγκατέλειψαν την ύπαιθρο της Πελοποννήσου μετά το ξέσπασμα της Επανάστασης την άνοιξη του 1821. Η πολιορκία διήρκεσε μήνες, ενώ η πείνα, οι ασθένειες και οι πολεμικές συγκρούσεις είχαν ήδη προκαλέσει σημαντικές απώλειες πριν από την τελική πτώση της πόλης.
Όταν οι Έλληνες επαναστάτες εισήλθαν στην Τριπολιτσά στις 23 Σεπτεμβρίου, ακολούθησε εκτεταμένη και σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτη σφαγή. Θύματα υπήρξαν μουσουλμάνοι Τούρκοι και Αλβανοί καθώς και μέλη της εβραϊκής κοινότητας της πόλης. Ανάμεσα στους νεκρούς βρίσκονταν και άμαχοι, γυναίκες και παιδιά.
Οι ιστορικές μαρτυρίες περιγράφουν σκηνές ακραίας βίας, δολοφονίες, βασανισμούς ανθρώπων που θεωρούνταν ότι έκρυβαν χρήματα ή πολύτιμα αντικείμενα, καθώς και εκτεταμένες λεηλασίες και πυρπολήσεις.
Χαρακτηριστική είναι και η μεταγενέστερη αφήγηση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του. Περιγράφοντας το μέγεθος της αιματοχυσίας, ανέφερε ότι «το άλογό μου από τα τείχη έως τα σαράγια δεν επάτησε γη», εξαιτίας των πτωμάτων που βρίσκονταν στους δρόμους.
