Ο Τζενάρο Γκατούζο μίλησε ανοιχτά για τη μάχη που δίνει εδώ και χρόνια με την οφθαλμική μυασθένεια Gravis, τις δυσκολίες της καθημερινότητάς του και τις θυσίες που έχει χρειαστεί να κάνει, στέλνοντας παράλληλα ένα δυνατό μήνυμα ζωής.

Ο 48χρονος προπονητής της Λάτσιο βρέθηκε στην τελευταία ημέρα του «Festival dello Sport 2026», στο Τρέντο της Ιταλίας, όπου συμμετείχε στο πάνελ «Non mollare mai» («Μην τα παρατάς ποτέ»). Στη συζήτησή του με τον Λουίτζι Γκαρλάντο αναφέρθηκε τόσο στην ποδοσφαιρική διαδρομή του όσο και στο πρόβλημα υγείας που τον συνοδεύει από τα τελευταία χρόνια της καριέρας του ως παίκτης.

Ο άλλοτε τεχνικός της Εθνικής Ιταλίας αποκάλυψε ότι η ασθένεια ήταν και ο λόγος που αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την αγωνιστική δράση σε ηλικία 34 ετών. Έκτοτε, όπως εξήγησε, λαμβάνει καθημερινά κορτιζόνη προκειμένου να περιορίζει τα συμπτώματα, καθώς χωρίς τη συγκεκριμένη αγωγή εμφανίζει διπλωπία.

Τι είναι η μυασθένεια Gravis

Πρόκειται για χρόνια αυτοάνοση πάθηση, η οποία προκαλεί μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση. Το ανοσοποιητικό σύστημα επηρεάζει την επικοινωνία ανάμεσα στα νεύρα και τους μύες, με αποτέλεσμα οι τελευταίοι να δυσκολεύονται να λειτουργήσουν φυσιολογικά.-

Στην οφθαλμική μορφή της νόσου, με την οποία έχει διαγνωστεί ο Γκατούζο, τα συμπτώματα εντοπίζονται στους μύες των ματιών και των βλεφάρων. Μπορούν να εκδηλωθούν με πτώση του ενός ή και των δύο βλεφάρων, αλλά και με διπλή όραση.

Η εξομολόγηση του Γκατούζο

«Ακόμα είχα δυνάμεις αλλά σταμάτησα να παίζω επειδή στα 34 μου χρόνια προσβλήθηκα από μια αυτοάνοση ασθένεια, την οφθαλμική μυασθένεια. Εδώ και 15 χρόνια χρησιμοποιώ κορτιζόνη. Αν δεν πάρω κορτιζόνη, εμφανίζω διπλωπία, δηλαδή δεν βλέπω σωστά.

Υπάρχουν άνθρωποι που πάσχουν από την ίδια ασθένεια με εμένα και μένουν 4-5 μήνες στο κρεβάτι, δεν μπορούν να κινηθούν. Πάντα σκεφτόμουν: “Φαντάσου να μου είχαν πει ότι μου έμεναν 5 μήνες ζωής”», ανέφερε αρχικά.

Ο Γκατούζο στάθηκε στη συνέχεια στον τρόπο με τον οποίο έχει μάθει να ζει με την ασθένεια, αλλά και στις σημαντικές αλλαγές που έχει επιβάλει στον εαυτό του όλα αυτά τα χρόνια.

«Το έχω αποδεχτεί, δουλεύω πάνω σε αυτό, είμαι πιο δυνατός από την ασθένεια. Όμως μου κοστίζει: το να παίρνω κορτιζόνη κάθε μέρα δεν είναι εύκολο. Έχουν περάσει σχεδόν 7 χρόνια από τότε που δεν έχω πιει κανένα αλκοολούχο ποτό. Με την κορτιζόνη έχω κλείσει το στόμα μου, έχω στερηθεί πολλά. Κάποιος άλλος στη θέση μου θα ήταν 200 κιλά.

Και συνεχίζουμε, γιατί στη ζωή υπάρχει πάντα κάτι χειρότερο. Το σημαντικό είναι να κοιτάμε μπροστά, όσο ο Θεός μάς δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε».