Η φαινομενική εμμονή του Ερντογάν με την ομοφυλοφιλία θυμίζει τη συμπεριφορά ομοφυλόφιλων που κρύβουν τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό και συγκαταλέγονται σε εκείνους που τρέφουν το μεγαλύτερο μίσος για τον εαυτό τους, αναφέρει ο γνωστός Αμερικανός ειδικός Μάικλ Ρούμπιν στο 

Ο ίδιος σε άρθρο του αναφέρει τα εξής: "στα Ηνωμένα Έθνη, στις 22 Σεπτεμβρίου 2026, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μίλησε για τη Γάζα και εξέφρασε τα συνήθη παράπονά του σχετικά με τη μεταρρύθμιση του ΟΗΕ, ωστόσο αφιέρωσε επίσης μεγάλο μέρος του χρόνου του στο παγκόσμιο βήμα για να καταδικάσει την ενίσχυση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων.

«Οι παγκόσμιες πολιτικές εξάλειψης των διακρίσεων φύλου... έχουν μετατραπεί σε μια πολιορκία που στοχεύει αθώα παιδιά, καθώς και τον θεσμό της οικογένειας», δήλωσε.

Μοσάντ και ισραηλινό Ναυτικό παρακολουθούν τη Λιβύη

Η ομιλία του πραγματοποιήθηκε εννέα ημέρες αφότου η κυβέρνησή του διέταξε εφόδους, κατά τη διάρκεια της νύχτας, στα γραφεία οργανώσεων για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ και την καταπολέμηση του HIV σε όλη τη χώρα.

Αυτού του είδους η στοχευμένη καταστολή κατά των Τούρκων ΛΟΑΤΚΙ πολιτών έχει καταστεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της διακυβέρνησης Ερντογάν, αλλά ποια είναι τα κίνητρά της;

Είναι σαφές ότι η στάση του Ερντογάν έχει μεταβληθεί σημαντικά. Σε μια συνεδρία ερωταπαντήσεων το 2002, ο Ερντογάν είχε εμφανιστεί συμπονετικός απέναντι στη δύσκολη θέση των Τούρκων ΛΟΑΤΚΙ ατόμων.

Όταν ερωτήθηκε αν το κράτος θα έπρεπε να αναγνωρίσει τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων Τούρκων, ο τότε μελλοντικός πρωθυπουργός και πρόεδρος είχε απαντήσει ότι η νομοθεσία όφειλε να αναγνωρίζει τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, δηλώνοντας πως δεν θεωρούσε ανθρώπινη τη μεταχείριση που έβλεπε να τους επιφυλάσσεται στην τηλεόραση. 

Ως πρωθυπουργός, ο Ερντογάν αρχικά αγνόησε το ζήτημα. Ωστόσο, αφού 100.000 άτομα συμμετείχαν στην ετήσια παρέλαση υπερηφάνειας (Pride) της Κωνσταντινούπολης το 2014, ο Ερντογάν απαγόρευσε την εκδήλωση το 2015, καθώς και κάθε επόμενη χρονιά.

Την ίδια στιγμή που η τουρκική αστυνομία επέτρεπε σε υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους να συγκεντρώνονται ανοιχτά στην Τουρκία και να χρησιμοποιούν το αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης ως κόμβο διέλευσης, και η ίδια αστυνομία έβαλλε με σφαίρες από καουτσούκ κατά της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας της χώρας και των υποστηρικτών της.

Αντί για τις εκδηλώσεις Pride, η κυβέρνηση του Ερντογάν άρχισε να υποστηρίζει τις συγκεντρώσεις «Büyük Aile Buluşması» («Μεγάλη Οικογενειακή Συνάντηση»), οι οποίες είχαν ρητά αντι-ομοφυλοφιλικό χαρακτήρα, καλώντας τα κρατικά μέσα ενημέρωσης να τις διαφημίζουν και να τις προωθούν δωρεάν. Η κυβέρνησή του έχει μάλιστα προτείνει συνταγματική τροποποίηση για το κλείσιμο όλων των ΛΟΑΤΚΙ οργανώσεων.

Στις 20 Μαρτίου 2021, ο Ερντογάν απέσυρε, με προεδρικό διάταγμα, την Τουρκία από τη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας, γνωστή ειρωνικά ως Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, λόγω αντιρρήσεων σχετικά με την έννοια της ισότητας των φύλων και τη ρητή αποδοχή της ομοφυλοφιλίας που αυτή προέβλεπε.

Το τουρκικό κοινοβούλιο εξετάζει πλέον νομοσχέδια που θα καθιστούσαν ρητά παράνομες τις ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές πράξεις και θα ποινικοποιούσαν ενδεχομένως ακόμη και την κάλυψη θεμάτων που αφορούν τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα της Τουρκίας.

Το Ανώτατο Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης της Τουρκίας επιβάλλει πρόστιμα σε εταιρείες όπως το Netflix, το Amazon και η Disney για τη μετάδοση περιεχομένου που το καθεστώς Ερντογάν θεωρεί «αντίθετο προς τις κοινωνικές και πολιτισμικές αξίες και την τουρκική οικογενειακή δομή».

Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι, ενώ η κυβέρνηση Ερντογάν κλείνει εκατοντάδες λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ανήκουν σε ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές ή πραγματεύονται τα ζητήματά τους, οι στρατιές των «τρολ» του Ερντογάν φαίνονται εμμονικές με την ομοφυλοφιλία και συχνά απειλούν τους επικριτές του καθεστώτος με ομοφυλοφιλικές πράξεις.

Στο μεταξύ, ο Ερντογάν εμφανίζεται όλο και πιο εμμονικός με την ομοφυλοφιλία. «ΛΟΑΤΚΙ, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα», δήλωσε σε συνέδριο του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) πριν από πέντε χρόνια, επαναλαμβάνοντας τη δήλωση που είχε κάνει παλαιότερα ο Ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Ο Ερντογάν έχει περιγράψει επανειλημμένα την ομοφυλοφιλία ως δυτική ή παγκοσμιοποιητική συνωμοσία κατά της Τουρκίας.

Το ερώτημα που οφείλουν να θέσουν οι αναλυτές είναι τι υποκινεί τη σκληρή στάση του Τούρκου ηγέτη. Κανείς δεν μπορεί να εισχωρήσει στο μυαλό του Ερντογάν, ούτε και επιθυμεί να εισχωρήσει στην κρεβατοκάμαρά του.

Ο Τούρκος ηγέτης και η σύζυγός του, Εμινέ, έχουν τέσσερα παιδιά. Ωστόσο, η φαινομενική εμμονή του Ερντογάν με την ομοφυλοφιλία, καθώς και οι υπερβολές και τα ψεύδη του σχετικά με τις επιπτώσεις της στην κοινωνία, εντάσσονται σε ένα ευρύτερο μοτίβο, σύμφωνα με το οποίο άτομα με κρυφή ομοφυλοφιλία ενδέχεται να συγκαταλέγονται στους πιο καταπιεστικούς παράγοντες απέναντι στις κοινωνίες που οι ίδιοι επιδιώκουν να απαρνηθούν.

Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία σχετικά με το φαινόμενο. Για παράδειγμα, άρθρο του 2012 στο περιοδικό *Journal of Personality and Social Psychology* διαπίστωσε ότι «η ομοφοβία είναι πιο έντονη σε άτομα που νιώθουν μια μη αποδεκτή έλξη προς το ίδιο φύλο και μεγάλωσαν με αυταρχικούς γονείς, οι οποίοι απαγόρευαν τέτοιες επιθυμίες».

Στη βιογραφία που έγραψε για τον Τούρκο ηγέτη, ο ερευνητής του Ινστιτούτου της Ουάσιγκτον (Washington Institute), Soner Cagaptay, περιέγραψε την αυταρχική ανατροφή του Ερντογάν. Ο συν-συγγραφέας της μελέτης, Richard Ryan, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ— εξήγησε στο περιοδικό *Scientific American*: «Μερικές φορές οι άνθρωποι νιώθουν να απειλούνται από τους ομοφυλόφιλους επειδή φοβούνται τις δικές τους εσωτερικές παρορμήσεις· κατά μία έννοια, "διαμαρτύρονται υπερβολικά"».

Αν ισχύει κάτι τέτοιο για τον Ερντογάν, δεν θα ήταν ο μόνος. Ας εξετάσουμε την περίπτωση του József Szájer, ενός εκ των βασικών συντακτών του Συντάγματος της Ουγγαρίας του 2011, το οποίο περιόρισε τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και όρισε τον γάμο αποκλειστικά ως ένωση μεταξύ άνδρα και γυναίκας, ο οποίος αργότερα παραιτήθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αφού η αστυνομία τον εντόπισε να διαφεύγει από πάρτι όπου συμμετείχαν μόνο άνδρες.

Το 2013, ο Keith O’Brien,ο ανώτερος Καθολικός ιερέας του Ηνωμένου Βασιλείου και πολέμιος του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, παραιτήθηκε επίσης από τη θέση του αρχιεπισκόπου, μετά τις αποκαλύψεις ότι επιδίωκε (αν δεν είχε ήδη προχωρήσει σε) σεξουαλικές επαφές με ιερείς.

Μετά τον θάνατο του Αυστριακού ακροδεξιού ηγέτη Jörg Haider, ο προστατευόμενός του, Stefan Petzner, παραδέχτηκε ότι οι δυο τους ήταν ζευγάρι.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο πρώην διευθυντής του FBI, J. Edgar Hoover, κατέστρεψε τις ζωές των αντιπάλων του, πολλούς από τους οποίους κατηγόρησε για ομοφυλοφιλία, ενώ φέρεται να ήταν και ο ίδιος ομοφυλόφιλος.

Ωστόσο, ως ισλαμιστής, διαφέρει ο Ερντογάν; Ίσως η πιο εύστοχη αναλογία, δεδομένης της σημασίας της ιδεολογίας του Τούρκου ηγέτη, η οποία είναι εμπνευσμένη από τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, είναι η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

Όταν ο Αχμαντινετζάντ αρνήθηκε την ύπαρξη ομοφυλοφιλίας στο Ιράν, δεν επιχείρησε απλώς να συγκαλύψει την ιρανική ιστορία, αλλά και το «κοινό μυστικό» που αφορούσε πολλές σιιτικές ιερατικές σχολές και αν πιστέψουμε τα προφίλ της CIA,  τον ίδιο τον Ανώτατο Ηγέτη, Mojtaba Khamenei.

Εκείνο που είναι βέβαιο, πάντως, είναι ότι η ομοφυλοφιλία δεν ήταν ασυνήθιστο φαινόμενο στο προ-νεωτερικό Ιράν και αποτυπώνεται έντονα στην περσική ποίηση και ζωγραφική.

Κατά ειρωνικό τρόπο, το έργο του Σίρους Σαμισά *Shahedbazi dar Adabiyat-e Farsi* υποδηλώνει ότι η ομοφυλοφιλία στο Ιράν εισήχθη από Τούρκους στρατιωτικούς αξιωματικούς που εισέβαλαν στη χώρα. Ιρανοί μπλόγκερ συζητούν για την πρακτική αυτή, επισημαίνοντας ότι είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στις θρησκευτικές πόλεις του Ιράν.

Ένας πρώην σπουδαστής ιεροδιδασκαλείου περιέγραψε επίσης τις ομοφυλοφιλικές εμπειρίες που είχε στη σχολή της πόλης Κομ ως κάτι το πολύ συνηθισμένο. Και δεν ήταν ο μόνος. Μάλιστα, οι Ιρανοί συνηθίζουν να λένε: «Στο Ιράν, η σοδομία τιμωρείται με θάνατο. Στο ιεροδιδασκαλείο, σου χαρίζει πτυχίο».

Ο Ιρακινός πολιτικός αναλυτής Μπασίρ αλ-Χουτζαϊμί προκάλεσε αντιδράσεις όταν δήλωσε στην ιρακινή τηλεόραση ότι η Νατζάφ παρουσιάζει το υψηλότερο ποσοστό ομοφυλοφιλίας στο Ιράκ, υπονοώντας ότι αιτία ήταν τα ιεροδιδασκαλεία της. Άλλοι μίλησαν πιο ανοιχτά για την πρακτική αυτή εντός των σχολών.

Καθώς οι Ιρανοί λένε ανέκδοτα για την ομοφυλοφιλία μεταξύ των σπουδαστών ιεροδιδασκαλείων και ψιθυρίζουν για την υποτιθέμενη ομοφυλοφιλία του ίδιου του ανώτατου ηγέτη του Ιράν, το ερώτημα περί υπεραναπλήρωσης (overcompensation) προβάλλει έντονα.

Το ίδιο θα έπρεπε να συμβαίνει και στην Τουρκία. Κανείς δεν γνωρίζει τι υπάρχει στο μυαλό, την καρδιά ή τους υπεράκτιους τραπεζικούς λογαριασμούς του Ερντογάν.

Και αν ο Ερντογάν είναι ομοφυλόφιλος, δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό. Ωστόσο, ο συνδυασμός της παράδοξης εμμονής του Ερντογάν με την ομοφυλοφιλία και της φαινομενικής εμμονής Τούρκων σχολιαστών με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς κατά των ομοφυλοφίλων, εγείρει το ερώτημα αν το πρότυπο συμπεριφοράς που έχει καθιερώσει ο Ερντογάν τον καθιστά περισσότερο τον «Γιόζεφ Σάγιερ» της Τουρκίας παρά έναν ειλικρινή κοινωνικό αγωνιστή", καταλήγει ο Ρούμπιν.