Ο λεγόμενος «Πρώτος Πόλεμος του Twitter», μια μαζική και viral διαδικτυακή αντιπαράθεση με memes ξεκίνησε μεταξύ Τούρκων και Κινέζων χρηστών στην πλατφόρμα X (πρώην Twitter), βγάζοντας στην συνέχεια "λαγούς" αφού ειδικά στην Κίνα όλα ελεγχονται από το Πεκίνο.
Κινέζοι χρήστες έγραψαν στους Τούρκους ότι είναι εξισλαμισμένοι και εκτουρκισμένοι οι πληθυσμοί της Μικράς Ασίας με αρχαιοελληνικές ρίζες, και οι οποίοι «αρνούνται την πραγματική τους κληρονομιά».
Οι Κινέζοι και η κυβέρνηση της Κίνας μέσω bots, ξεφτίλησαν τους Τούρκους, τονίζοντας την πολιτισμική και ιστορική ανυπαρξία τους με αναφορά στην Ελλάδα και τον τεράστιο πολιτισμό της, ενώ μηνύματα για ευαίσθητα γεωπολιτικά ζητήματα (π.χ. το θέμα των Ουιγκούρων και το Κουρδικό).
Δεν πρόκειται απλά για έναν διαδικτυακό πόλεμο ανάμεσα σε δύο χώρες, αλλά για υβριδική σύγκρουση με ευρύτερες διαστάσεις με στόχο την νεο-οθωμανική πολιτική που φτάνει μέχρι την Κίνα.
Η διαμάχη ξεκίνησε στα μέσα Οκτωβρίου 2026 και γρήγορα έλαβε διεθνείς διαστάσεις, προσελκύοντας χρήστες από την Ιαπωνία, την Ταϊβάν και την Ισπανία.
Όλα ξεκίνησαν στις 19 Οκτωβρίου 2026, από μια χιουμοριστική ανάρτηση ενός Τούρκου χρήστη με ελάχιστους ακολούθους, ο οποίος δημοσίευσε τη φωτογραφία μιας γάτας που φορούσε ψάθινο καπέλο και είχε λεπτό μουστάκι, παραπέμποντας σε κινεζικά στερεότυπα.
Ελληνική τορπίλη διαλύει και βυθίζει τη φρεγάτα "Μπουμπουλίνα"(βίντεο)
Η απάντηση ήρθε άμεσα από Κινέζο χρήστη, ο οποίος δημοσίευσε ένα meme με τον Πάτρικ τον Αστερία από τη σειρά Μπομπ Σφουγγαράκης να πέφτει με αλεξίπτωτο δίπλα στην τουρκική σημαία. Το meme υπονοούσε ειρωνικά ότι η ημισέληνος και το αστέρι της τουρκικής σημαίας προέρχονται από τον... Πάτρικ. Η ανάρτηση αυτή συγκέντρωσε εκατομμύρια προβολές και πυροδότησε μια ανεξέλεγκτη αλυσίδα αντιδράσεων.
Η εξέλιξη της «μάχης» και η αναφορά στην Ελλάδα
Η αντιπαράθεση ξέφυγε γρήγορα από τα καρτούν και πέρασε σε ιστορικά και γεωπολιτικά ζητήματα. Οι Κινέζοι χρήστες άρχισαν να ειρωνεύονται τους Τούρκους, υποστηρίζοντας ότι το Σινικό Τείχος χτίστηκε ιστορικά για να προστατεύσει την Κίνα από τις επιδρομές των αρχαίων τουρκικών φυλών.
Στο πλαίσιο της αποδόμησης της τουρκικής ιστορίας, χιλιάδες λογαριασμοί (πολλοί από τους οποίους προέρχονταν από την Κίνα) άρχισαν να αναρτούν memes που αποθέωναν την ελληνική ιστορία, τον Μέγα Αλέξανδρο και τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, χρησιμοποιώντας τα ως μέσο για να πικάρουν την Τουρκία.
Χρήστες από την Ιαπωνία και την Ταϊβάν μπήκαν στη μάχη στο πλευρό των Κινέζων, ενισχύοντας το τρολάρισμα κατά των τουρκικών λογαριασμών.
Οι Κινέζοι χρήστες (και οι λογαριασμοί bots που τους υποστήριζαν) χρησιμοποίησαν το κύρος του Αρχαίου Ελληνικού Πολιτισμού και της παγκόσμιας κληρονομιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου για να υποβαθμίσουν την ιστορική διαδρομή της Τουρκίας, παρουσιάζοντάς την ως προϊόν μεταγενέστερων επιδρομών.
Πολλά από τα κινεζικά memes και posts επικεντρώθηκαν στην αφήγηση ότι πολλοί σύγχρονοι κάτοικοι της Τουρκίας είναι στην πραγματικότητα εξισλαμισμένοι και εκτουρκισμένοι πληθυσμοί της Μικράς Ασίας με αρχαιοελληνικές ρίζες, οι οποίοι «αρνούνται την πραγματική τους κληρονομιά».
Η απρόσμενη αυτή «αποθέωση» της Ελλάδας σχολιάστηκε έντονα και από την ελληνική κοινότητα του X (Twitter), με πολλούς Έλληνες χρήστες να παρακολουθούν με χιούμορ τις κινεζικές αναφορές, σημειώνοντας μάλιστα ότι η υποστήριξη που έδειξαν οι Κινέζοι στην ελληνική ιστορία ήταν πιο ένθερμη από αυτή που δείχνουν συχνά πολλοί Ευρωπαίοι σύμμαχοι.
Η κίνηση αυτή απέδειξε ότι ο «1ος Πόλεμος του Twitter» ξεπέρασε γρήγορα τα όρια του απλού χιούμορ με καρτούν (όπως ο Πάτρικ ο Αστερίας) και μετατράπηκε σε ένα πεδίο προβολής soft power (ήπιας ισχύος) και εθνικιστικών αντιπαραθέσεων, όπου η ιστορία της Ανατολικής Μεσογείου έγινε το κεντρικό επιχείρημα στα χέρια χρηστών από την Άπω Ανατολή.
Υποψίες για οργανωμένη επίθεση (Bots & AI)
Αν και ξεκίνησε σαν ένα απλό αστείο, αναλυτές επισημαίνουν ότι η έκταση του φαινομένου κινεί σοβαρές υποψίες για οργανωμένη χρήση bots και τεχνητής νοημοσύνης.
Πίσω από τον καταιγισμό των emoji και των αστείων εικόνων φαίνεται να κρύβεται μια δομημένη πληροφοριακή αφήγηση με σαφείς στρατηγικούς στόχους, όπως η απονομιμοποίηση του παντουρκισμού και η αποστολή μηνυμάτων για ευαίσθητα γεωπολιτικά ζητήματα (π.χ. το θέμα των Ουιγκούρων και το Κουρδικό).
