Η 50χρονη έχασε τις αισθήσεις της, αλλά η καρδιά της συνέχιζε να χτυπά και, σύμφωνα με τους δικηγόρους της και τους δημοσιογράφους που παρακολουθούσαν τη διαδικασία, ακουγόταν να ροχαλίζει δυνατά πίσω από την κλειστή κουρτίνα της αίθουσας εκτέλεσης. Τελικά μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο σε νοσοκομείο, με την κατάσταση της υγείας της να παραμένει προς το παρόν άγνωστη.
Η αποτυχημένη εκτέλεση προκάλεσε πολιτική και νομική αναταραχή στο Τενεσί. Ο κυβερνήτης Μπιλ Λι ανακοίνωσε ότι αναστέλλει όλες τις υπόλοιπες εκτελέσεις που είχαν προγραμματιστεί για φέτος και διέταξε ανεξάρτητη έρευνα για να διαπιστωθεί τι ακριβώς πήγε στραβά.
Η υπόθεση θεωρείται χωρίς προηγούμενο, καθώς έχουν καταγραφεί στο παρελθόν περιπτώσεις αποτυχημένων εκτελέσεων λόγω αδυναμίας πρόσβασης σε φλέβα, όχι όμως περίπτωση κατά την οποία κρατούμενος παρέμεινε ζωντανός αφού του είχαν ήδη χορηγηθεί τα φάρμακα που προβλέπει το πρωτόκολλο.
Αν η εκτέλεση της Πάικ είχε κυλήσει όπως αναμενόταν, θα γινόταν η πρώτη γυναίκα που θα εκτελούνταν στο Τενεσί εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια.
Η «σατανίστρια» δολοφόνος με το παρελθόν σεξουαλικής κακοποίησης
Η 50χρονη σήμερα Πάικ ήταν 18 ετών τον Ιανουάριο του 1995, όταν μαζί με τον 17χρονο τότε σύντροφό της και με μια φίλη τους παρέσυραν την 19χρονη Κολίν Σλέμερ, μια συμφοιτήτριά τους στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης Job Corps, σε δασική περιοχή όπου την σκότωσαν αφού προηγουμένως την βασάνισαν.
Η αποκρουστική φύση της δολοφονίας - οι δράστες χάραξαν την πεντάλφα στο στήθος του θύματος και αφαίρεσαν ένα κομμάτι από το κρανίο του παίρνοντάς το ως ενθύμιο του εγκλήματός τους - έλαβε μεγάλη δημοσιότητα από τα μέσα ενημέρωσης εκείνη την εποχή. Από τις καταθέσεις προέκυψε ότι η Πάικ θεωρούσε την Σλέμερ αντίζηλο γιατί εκείνη είχε αποκτήσει εμμονή με τον σύντροφό της Τάνταριλ Σιπ.
Οι Πάικ και Σιπ ομολόγησαν το έγκλημά τους και έναν χρόνο μετά το έγκλημα καταδικάστηκαν αμφότεροι για φόνο εκ προμελέτης. Η Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο, ενώ ο Σιπ σε ισόβια κάθειρξη με δυνατότητα αναστολής.
Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831
Η συγκατηγορούμενή τους, η Σαντόλα Πίτερσον, η οποία ήταν 18 ετών την εποχή του εγκλήματος και είχε ρόλο τσιλιαδόρου, εμφανίστηκε ως μάρτυρας για την κατηγορούσα αρχή και τέθηκε υπό δικαστική επιτήρηση.
Η Πάικ καταδικάστηκε επίσης τον Αύγουστο του 2001 για απόπειρα ανθρωποκτονίας σχετικά με μια επίθεση σε συγκρατούμενή της, σύμφωνα με τις σωφρονιστικές αρχές του Τενεσί.
Στην 226 σελίδων αίτησή τους με την οποία ζητούσαν από τον κυβερνήτη να μετατρέψει τη θανατική ποινή σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δικαίωμα αναστολής, οι δικηγόροι της επικαλούνταν τις εμπειρίες της Πάικ: υπήρξε θύμα βίας στην παιδική της ηλικία, υπέστη επανειλημμένως σεξουαλική κακοποίηση και παραμέληση και, σύμφωνα με την υπεράσπιση, βιάστηκε δύο φορές, στα 11 και στα 17 της.
Παρέθεσαν επίσης τις διαγνώσεις που έλαβε η Πάικ στη φυλακή για διπολική διαταραχή και διαταραχή μετατραυματικού στρες.
«Η έφηβη που διέπραξε τον φόνο δεν υπάρχει πια»
Οι δικηγόροι της επισήμαναν επίσης ότι, όταν η μητέρα της Πάικ ήταν έγκυος σε εκείνη, έπινε πολύ, γεγονός που, κατά την υπεράσπιση, συνέβαλε στο να γεννηθεί η Πάικ με πρόβλημα εγκεφαλικής ανάπτυξης που στη νεαρή της ηλικία τη δυσκόλευε στον έλεγχο των παρορμήσεών της.
«Το 18χρονο κορίτσι που έπασχε από σοβαρή ψυχική νόσο και σχεδόν εξουθενωτικό ψυχικό τραύμα δεν υπάρχει πια. Η Κρίστα είναι μια 50χρονη γυναίκα, που αντιλαμβάνεται τις πράξεις της και έχει μετανιώσει για αυτές, λαμβάνει την κατάλληλη θεραπεία για την ψυχική της νόσο και φροντίζει και συμβουλεύει τις συγκρατούμενές της», είχαν αναφέρει οι δικηγόροι της μετά την άρνηση του κυβερνήτη Μπιλ Λι να της απονείμει χάρη.
Η μητέρα της Σλέμερ, η Μέι Μαρτίνες, είχε ταχθεί υπέρ της εκτέλεσης.
Οι εκτελέσεις γυναικών κρατουμένων είναι εξαιρετικά σπάνιες στις ΗΠΑ, με τις γυναίκες να αποτελούν πολύ μικρό ποσοστό όσων έχουν εκτελεστεί από τότε που το Ανώτατο Δικαστήριο επανέφερε τη θανατική ποινή το 1976.
Η υπόθεση της Πάικ είχε προκαλέσει διεθνές ενδιαφέρον ήδη πριν από την αποτυχημένη εκτέλεσή της, ενώ ομάδα ειδικών του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα είχε ζητήσει τη μετατροπή της θανατικής ποινής της.
Υπέρ της Πάικ είχαν επίσης τοποθετηθεί ειδικοί σε θέματα μετατραυματικού στρες και σεξουαλικής βίας, υποστηρίζοντας ότι η διαδικασία της θανατηφόρας ένεσης θα μπορούσε να προκαλέσει ακραία τραυματική ανάκληση των εμπειριών σεξουαλικής κακοποίησης που είχε υποστεί.
Η περίπτωση της Πάικ αποτελεί τη δεύτερη σοβαρή αποτυχία του Τενεσί όσον αφορά την εκτέλεση θανατικών ποινών μέσα στο ίδιο έτος.
Τον Μάιο, οι σωφρονιστικές αρχές είχαν διακόψει την εκτέλεση άλλου θανατοποινίτη, όταν δεν κατάφεραν επί περισσότερο από μία ώρα να βρουν κατάλληλη φλέβα για τη χορήγηση πεντοβαρβιτάλης.
