Για πρώτη φορά στην Ολλανδία εφαρμόστηκε η ευθανασία σε μικρό παιδί, και συγκεκριμένα σε νήπιο δύο ετών που έπασχε από διάφορες σοβαρές παθήσεις.

Σύμφωνα με την ιατρική ιστοσελίδα nltimes.nl, η ολλανδική Επιτροπή Εποπτείας μόλις ολοκλήρωσε τη σχετική γραφειοκρατική έρευνα και έδωσε στη δημοσιότητα περισσότερα στοιχεία.

Το παιδί υποβλήθηκε σε ευθανασία μετά από συγκατάθεση των γονιών του, καθώς γεννήθηκε πολύ πρόωρα, μόλις στις 26 εβδομάδες κύησης, και γρήγορα έγινε εμφανές ότι το παιδί είχε υποστεί σοβαρή εγκεφαλική βλάβη, με αποτέλεσμα να παρουσιάσει σοβαρή εγκεφαλική παράλυση και προβλήματα όρασης.

Η κατάσταση επιδεινώθηκε από συχνές και σοβαρές επιληπτικές κρίσεις, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό δεν ανταποκρίνονταν στη φαρμακευτική αγωγή. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα το παιδί να είναι ανήσυχο και να μην μπορεί να κοιμηθεί για μεγάλες περιόδους. Είχε επίσης βλέννα στους πνεύμονές του, γεγονός που δυσχέραινε σημαντικά την αναπνοή και την κατάποση.

Λαμβάνοντας υπόψη τη σωρευτική επίδραση αυτών των παθήσεων, ήταν σαφές ότι το παιδί δεν θα ζούσε μέχρι την ενηλικίωση. Ο γιατρός διαπίστωσε επίσης ότι ο πόνος του δεν μπορούσε να ανακουφιστεί από κάποια θεραπεία. Ως εκ τούτου, ο γιατρός και οι γονείς αποφάσισαν να προχωρήσουν σε ευθανασία.

Η Επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο γιατρός ενήργησε με τη δέουσα επιμέλεια και προέβη στη σωστή εκτίμηση. «Όλες οι πτυχές της “ανθρώπινης ύπαρξης” – όσον αφορά τις κινητικές δεξιότητες, τη συμπεριφορά και την προσωπικότητα – είχαν υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν επρόκειτο να βελτιωθούν. Παρά τις ιατρικές και μη ιατρικές παρεμβάσεις, οι γονείς και ο γιατρός δεν παρατήρησαν καμία βελτίωση στην κατάσταση του παιδιού και ήταν πεπεισμένοι ότι το παιδί υπέφερε αφόρητα και χωρίς προοπτική ανακούφισης».

Ο Eduard Verhagen, καθηγητής παιδιατρικής παρηγορητικής φροντίδας στο UMCG του Γκρόνινγκεν, δήλωσε στο RTL Nieuws ότι η απόφαση της Επιτροπής παρέχει κατευθυντήριες γραμμές για μελλοντικές περιπτώσεις. «Είναι θετικό το γεγονός ότι η Επιτροπή κατέληξε σε μια τόσο μελετημένη απόφαση. Πολλοί γιατροί και γονείς θα επωφεληθούν από αυτό στο μέλλον».

Επιπλέον, πρόσθεσε ότι η ευθανασία αποτελεί πάντα μια δύσκολη απόφαση για έναν γιατρό. «Δεν έχεις εκπαιδευτεί γι’ αυτό, και υπάρχει ένα τεράστιο όριο που πρέπει να ξεπεράσεις. Ωστόσο, μερικές φορές φτάνεις στο σημείο όπου τελικά ξεπερνάς αυτό το όριο. Όταν βλέπεις ότι ο πόνος είναι τόσο έντονος και συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει άλλος λογικός τρόπος να τον τερματίσεις -εκτός από το να αφήσεις το παιδί να πεθάνει- τότε, ως γιατρός, είσαι έτοιμος να κάνεις αυτό το βήμα. Παραμένει όμως μια δύσκολη απόφαση: δύσκολη από ιατρική άποψη, αλλά και συναισθηματικά. Χρειάζεσαι υποστήριξη από τους συναδέλφους σου, καθώς και από μια επιτροπή που -ελπίζουμε- θα καταλάβει γιατί έκανες αυτό που έκανες».