Η Κρίστα Πάικ χρειάστηκε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο τουλάχιστον μία φορά από τότε που επέστρεψε στη φυλακή, μετά την αποτυχημένη εκτέλεσή της. Η ίδια αποκάλυψε την εξέλιξη μέσα από μια προσωπική δήλωση που προκαλεί αίσθηση.
Τον Οκτώβριο, η 50χρονη Πάικ επέζησε από δύο μεγάλες δόσεις πεντοβαρβιτάλης, όταν η πολιτεία του Τενεσί στις ΗΠΑ επιχείρησε να την εκτελέσει για τη φρικτή δολοφονία της συμμαθήτριάς της, Κολίν Σλέμερ, το 1995.
Τα θανατηφόρα φάρμακα δεν κατάφεραν να της αφαιρέσουν τη ζωή, αλλά προκάλεσαν εγκαύματα και φουσκάλες στα χέρια της. Σύμφωνα με ηχητικές καταγραφές από τις κλήσεις στο 911, χρειάστηκαν 31 λεπτά μέχρι οι υπεύθυνοι των φυλακών να επιβεβαιώσουν ότι το αίτημα για επείγουσα ιατρική βοήθεια ήταν πραγματικό, καθώς η σύγχυση μεταξύ του προσωπικού της φυλακής και των διασωστών καθυστέρησε την επέμβαση.
Μετά την αποτυχημένη εκτέλεση, η Πάικ παρέμεινε επί ημέρες αναίσθητη στη μονάδα εντατικής θεραπείας, αναπνέοντας με τη βοήθεια αναπνευστήρα. Οι γιατροί φοβούνταν ότι είχε υποστεί εγκεφαλικό θάνατο. Ωστόσο, σε μια εξέλιξη που προκάλεσε έκπληξη ακόμη και στους γιατρούς, κατάφερε να ξυπνήσει, άρχισε να μιλά και πήρε εξιτήριο από νοσοκομείο του Νάσβιλ στις 9 Οκτωβρίου.
Τώρα, σε προσωπική δήλωσή της, την οποία εξασφάλισε το περιοδικό PEOPLE, η Πάικ αποκαλύπτει ότι έχει ήδη «επιστρέψει μία φορά στα επείγοντα περιστατικά του νοσοκομείου», χωρίς ωστόσο να χρειαστεί να εισαχθεί για νοσηλεία.
Όπως αναφέρει, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί ξανά στη ζωή της φυλακής, ενώ η μεγαλύτερη ανησυχία της αφορά την υγεία και τη σωματική της κατάσταση. Υποστηρίζει ότι αναγκάζεται να εκτελεί εργασίες που την εκθέτουν σε «υψηλό κίνδυνο μόλυνσης και περαιτέρω τραυματισμού», όπως ο καθαρισμός ενός ντους γεμάτου κατσαρίδες.
Στη δήλωσή της, η Πάικ αναφέρει ότι επιθυμεί να επιστρέψει στον γενικό πληθυσμό των κρατουμένων, ωστόσο δεν θέλει να μεταφερθεί στην πτέρυγα όπου κρατούνταν πριν από την αποτυχημένη εκτέλεσή της.
«Στην πτέρυγα αυτή φιλοξενούνται κρατούμενοι με σημαντικό ιστορικό επιθέσεων και πειθαρχικών παραπτωμάτων. Στα δύο χρόνια που έζησα εκεί, μετά την επίτευξη του διακανονισμού, έγινα μάρτυρας πολλαπλών επιθέσεων από κρατούμενους αυξημένου βαθμού επιτήρησης σε άλλους κρατούμενους και σωφρονιστικούς υπαλλήλους, περιστατικών οξείας ψυχολογικής κατάρρευσης και καταστάσεων που εγκυμονούσαν σοβαρούς κινδύνους», εξηγεί.
Η Πάικ υποστηρίζει ότι, δεδομένης της «σημερινής σωματικής της κατάστασης», θα ήταν επικίνδυνο να επιστρέψει στη συγκεκριμένη πτέρυγα.
«Δεν θα μπορούσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου ή να απομακρυνθώ αν κάποια άλλη κρατούμενη μου επιτεθεί. Φοβάμαι ότι θα τραυματιστώ σοβαρά αν μεταφερθώ σε αυτή την πτέρυγα όσο είμαι τόσο αδύναμη», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Αντίθετα, όπως λέει, θα ήθελε απλώς να συμμετέχει σε ομαδικά γεύματα, μαθήματα, δραστηριότητες στους κοινόχρηστους χώρους, θρησκευτικές λειτουργίες, εργασίες και κοινές δραστηριότητες αναψυχής.
Προς το παρόν, περνά όλο τον χρόνο της μόνη στο ιατρείο της φυλακής, με μοναδική εξαίρεση τις συναντήσεις που έχει με τη νομική της ομάδα.
Ο δικαστής που χειρίζεται την υπόθεση έχει δώσει στους εναγόμενους προθεσμία έως τις 4 Νοεμβρίου για να απαντήσουν στην αίτηση της Πάικ.
