Η Ελλάδα μπορεί να διατηρήσει την αεροπορική υπεροχή απέναντι στην Τουρκία μεσοπρόθεσμα, αλλά η μακροπρόθεσμη διατήρησή της αποτελεί τεράστια πρόκληση που απαιτεί την άμεση υιοθέτηση του δόγματος που περιγράφετε: τη σύνδεση επανδρωμένων μαχητικών με μη επανδρωμένες πλατφόρμες (Collaborative Combat Aircraft - CCA).

Οι ΗΠΑ, η Ρωσία,  η Κίνα και πλέον και η Τουρκία, κινούνται προς μοντέλα όπου ένα επανδρωμένο αεροσκάφος λειτουργεί ως “mission commander” για πολλαπλές μη επανδρωμένες πλατφόρμες.

Η ουσία της σύγχρονης αεράμυνας μετατοπίζεται από την ποιότητα της πλατφόρμας στην ποσότητα των διαθέσιμων όπλων και στην ικανότητα διαχείρισης κορεσμού.

Το σενάριο  αποτυπώνει απόλυτα τη φιλοσοφία του δικτυοκεντρικού πολέμου (Network-Centric Warfare) και της τακτικής μαζικού κορεσμού (Saturation Attack), όπου το κύριο ζητούμενο δεν είναι η αερομαχία 1 εναντίον 1, αλλά η επάρκεια των αποθεμάτων (magazine depth) και η ταχύτητα αναπλήρωσης.

Η Πρόκληση του Κορεσμού

Όταν αντιμετωπίζεις ταυτόχρονα δεκάδες επανδρωμένα μαχητικά, low-observable UCAV (Kızılelma, Anka-3), drones αυτοκτονίας (Kargu), πυραύλους cruise (SOM, Atmaca) και περιφερόμενα πυρομαχικά (Kemankeş), προκύπτουν τρία βασικά προβλήματα:

Εξάντληση Αποθεμάτων: Ακόμη και αν η αναλογία καταρρίψεων είναι 100%, αν ο αμυνόμενος χρειάζεται έναν πύραυλο αξίας εκατομμυρίων για να καταρρίψει ένα φθηνό drone, τα αποθέματα θα εξαντληθούν πριν από τους στόχους.

Κυβερνητικό σχέδιο-φωτιά! Στρατόπεδα και κλειστά σπίτια για φθηνά ενοίκια

Οικονομική Ασύμμετρία: Η χρήση ενός Meteor ή Aster 30 εναντίον ενός Kargu ή Kemankeş είναι οικονομικά μη βιώσιμη σε συνθήκες παρατεταμένης σύρραξης.

Χρόνος Αναπλήρωσης: Η παραγωγή σύγχρονων αντιαεροπορικών πυραύλων (όπως οι Aster, Patriot, Meteor) απαιτεί μήνες ή χρόνια, ενώ τα drones παράγονται μαζικά σε γραμμές βιομηχανικής παραγωγής.

Για να αντιμετωπιστεί ένα τέτοιο τουρκικό κύμα, η λύση δεν βασίζεται μόνο στους μεγάλους και ακριβούς πυραύλους, αλλά σε μια πολυεπίπεδη αμυντική αρχιτεκτονική.

Οικονομική Αναχαίτιση (C-UAS): Χρήση συστημάτων εγγύς προστασίας (CIWS), πυροβόλων με προγραμματιζόμενα πυρομαχικά (π.χ. AHEAD) και συστημάτων Laser/Microwave για την κατάρριψη των φθηνών drones, ώστε να "διαφυλαχθούν" οι πολύτιμοι πύραυλοι (Aster, Patriot, AIM-120) για τα μαχητικά και τους πυραύλους cruise.

Ηλεκτρονικός Πόλεμος (EW): Μαζική χρήση συστημάτων παρεμβολών (Jamming) και anti-drone θολών για την εξουδετέρωση των σμηνών (swarms) πριν καν φτάσουν στο βεληνεκές των αντιαεροπορικών.

Δίκτυο Αισθητήρων: Ικανότητα των ραντάρ (όπως το Erieye, τα ραντάρ AESA των Rafale/F-16 Viper και των φρεγατών FDI) να ιχνηλατούν ταυτόχρονα εκατοντάδες στόχους με μικρό ίχνος ραντάρ (RCS), ξεχωρίζοντας τις πραγματικές απειλές από τα αντιπερισπαστικά.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, το ελληνικό μαχητικό αεροσκάος Rafale παραμένει κορυφαίο εργαλείο επιβίωσης λόγω του ραντάρ RBE2 και του συστήματος SPECTRA, όμως η τελική έκβαση κρίνεται από το αν οι αποθήκες είναι γεμάτες και αν το σύστημα διοίκησης μπορεί να κατευθύνει το σωστό όπλο στον σωστό στόχο.

Για τον λόγο αυτό το Link 16 αποτελεί το «νευρικό σύστημα» των σύγχρονων ενόπλων δυνάμεων του ΝΑΤΟ.

Τα "κρυφά" σημάδια του καρκίνου! Αυτά είναι τα συμπτώματα που δεν πρέπει να αγνοήσεις ποτέ

Σε ένα σενάριο μαζικού κορεσμού με εκατοντάδες εχθρικούς στόχους (μαχητικά, drones, πυραύλους cruise), η ύπαρξή του είναι αυτή που μετατρέπει τις μεμονωμένες μονάδες (αεροσκάφη, πλοία, αντιαεροπορικά) σε ένα ενιαίο, ανίκητο δίκτυο.

Η συνεισφορά του στη διαχείριση τόσων στόχων βασίζεται σε τέσσερις κεντρικούς πυλώνες:

 Κοινή Επιχειρησιακή Εικόνα (Common Operational Picture - COP)Χωρίς το Link 16, κάθε αεροσκάφος ή αντιαεροπορική συστοιχία βλέπει μόνο ό,τι πιάνει το δικό της ραντάρ.

Με το Link 16, ό,τι βλέπει ένας, το βλέπουν αμέσως όλοι.

Αν ένα ιπτάμενο ραντάρ (π.χ. Erieye) ή μια φρεγάτα (π.χ. FDI) εντοπίσει ένα σμήνος από τουρκικά drones Kemankeş ή Kargu, η θέση, η ταχύτητα και η πορεία τους μεταδίδονται ακαριαία στις οθόνες των Rafale, των F-16 Viper και των συστοιχιών Patriot.

Τα μαχητικά μπορούν να πετούν με τα δικά τους ραντάρ κλειστά (σε κατάσταση εκπομπής zero) για να μην εντοπιστούν, αλλά να βλέπουν με απόλυτη ακρίβεια τους στόχους τους χάρη στα δεδομένα που λαμβάνουν από το δίκτυο.

Το Link 16 επιτρέπει την αυτόματη ψηφιακή κατανομή στόχων.Το σύστημα «μαρκάρει» ποιο αεροσκάφος ή ποιο αντιαεροπορικό έχει αναλάβει ποιον συγκεκριμένο στόχο.Έτσι, εξασφαλίζεται ότι κάθε διαθέσιμος πύραυλος (MICA, ESSM, Aster) θα κατευθυνθεί σε διαφορετική απειλή, μεγιστοποιώντας την αποδοτικότητα του αμυντικού αποθέματος

Εμπλοκή Μέσω Τρίτου

Αυτό είναι το «κλειδί» για την αντιμετώπιση κυμάτων κορεσμού. Ένα Rafale ή μια φρεγάτα μπορεί να εκτοξεύσει έναν πύραυλο εναντίον ενός στόχου που το ίδιο το δικό τους ραντάρ δεν βλέπει ακόμα (π.χ. επειδή κρύβεται πίσω από ένα νησί ή πετάει πολύ χαμηλά).

Ο πύραυλος εκτοξεύεται με βάση τα δεδομένα στόχευσης που έρχονται μέσω Link 16 από ένα άλλο αεροσκάφος ή ραντάρ που έχει οπτική επαφή.

Κατά τη διάρκεια της πτήσης του πυραύλου, το Link 16 ανανεώνει συνεχώς τα δεδομένα πορείας του στόχου, μέχρι ο πύραυλος να ενεργοποιήσει τον δικό του ερευνητή (seeker) για την τελική πλήξη.

Ανθεκτικότητα σε Παρεμβολές

Σε μια γενικευμένη σύρραξη, ο ηλεκτρονικός πόλεμος θα είναι καταιγιστικός. Το Link 16 χρησιμοποιεί την τεχνολογία FHSS (Frequency Hopping Spread Spectrum), πράγμα που σημαίνει ότι αλλάζει συχνότητες εκπομπής χιλιάδες φορές το δευτερόλεπτο σε ένα ευρύ φάσμα (960-1215 MHz).

Αυτό καθιστά σχεδόν αδύνατο για τον εχθρό να μπλοκάρει (jam) τη μεταφορά των δεδομένων.Ακόμα και αν το ραντάρ ενός συγκεκριμένου αεροσκάφους υποστεί παρεμβολές, το αεροσκάφος δεν τυφλώνεται, καθώς συνεχίζει να λαμβάνει καθαρή εικόνα των στόχων μέσω του Link 16 από τις υπόλοιπες μονάδες.

Εν κατακλείδι, το Link 16 είναι αυτό που επιτρέπει στον αμυνόμενο να μην αντιμετωπίζει 200 στόχους ως 200 μεμονωμένα προβλήματα, αλλά ως ένα ενιαίο μαθηματικό πρόβλημα κατανομής πυρός, βάζοντας τάξη στο απόλυτο χάος της μάχης.

Η σύνδεση των ελληνικών φρεγατών FDI HN (Belharra) με τα μαχητικά Rafale F3R μέσω του δικτύου Link 16 αποτελεί τον πυρήνα της ελληνικής στρατηγικής για την κυριαρχία και την προστασία του Αιγαίου.

Ο συνδυασμός αυτών των δύο γαλλικών πλατφορμών δημιουργεί ένα πανίσχυρο, κοινό οικοσύστημα αεράμυνας περιοχής.

Η συνεργασία τους μέσω του δικτύου υλοποιείται στην πράξη με τους εξής τρόπους:1. Επέκταση του Ορίζοντα Ραντάρ.

Το ψηφιακό ραντάρ Sea Fire της φρεγάτας FDI είναι ένα από τα κορυφαία στον κόσμο, με ικανότητα να εντοπίζει στόχους stealth (όπως τα UCAV Anka-3 και Kızılelma) ή πυραύλους cruise σε τεράστιες αποστάσεις.

Ωστόσο, λόγω της καμπυλότητας της γης, η φρεγάτα δεν μπορεί να «κλειδώνει» στόχους που πετούν εξαιρετικά χαμηλά πίσω από τα βουνά των νησιών του Αιγαίου.

 Ένα Rafale που περιπολεί πάνω από το Αιγαίο εντοπίζει με το ραντάρ RBE2 AESA ή με το παθητικό σύστημα OSF (Optronique Secteur Frontal) τα χαμηλά ιπτάμενα drones ή τους τουρκικούς πυραύλους Atmaca που κρύβονται στις ακτογραμμές.

Η εικόνα μεταφέρεται ακαριαία στο κέντρο πληροφοριών μάχης (Combat Management System - SETIS) της φρεγάτας FDI.2.

Εκτόξευση Πυραύλων Aster 30 με Στόχευση από Rafale

Αυτή είναι η πιο κρίσιμη δυνατότητα για την αντιμετώπιση κυμάτων κορεσμού. Η φρεγάτα FDI διαθέτει τους κορυφαίους αντιαεροπορικούς πυραύλους Aster 30, οι οποίοι έχουν βεληνεκές που ξεπερνά τα 120 χιλιόμετρα.

Αν ένα κύμα από τουρκικά drones Ozgur προσεγγίζει το κεντρικό Αιγαίο, η φρεγάτα μας μπορεί να εκτοξεύσει έναν Aster 30 χωρίς το δικό της ραντάρ να βλέπει τον στόχο.

Το Rafale αναλαμβάνει τον ρόλο του προκεχωρημένου παρατηρητή. Μέσω του Link 16, το μαχητικό στέλνει συνεχείς διορθώσεις πορείας στον πύραυλο Aster 30 κατά τη διάρκεια της πτήσης του.

Ο Aster 30 ενεργοποιεί τον δικό του ερευνητή (seeker) μόνο στα τελευταία δευτερόλεπτα, καταστρέφοντας τον στόχο πίσω από το γεωγραφικό ανάγλυφο του Αιγαίου.

Τα Rafale φέρουν τον στρατηγικό πύραυλο Meteor, ο οποίος κυριαρχεί στις BVR (Beyond Visual Range) αερομαχίες. Ωστόσο, τα μαχητικά έχουν περιορισμένο αριθμό βλημάτων σε σχέση με τα 32 κελιά Aster 30 που φέρει κάθε ελληνική FDI.

Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να ακυρώσουμε όλα τα σχέδια της Τουρκίας στο Αιγαίο, ενώ μεγάλο ρόλο σε όλο αυτό το πλέγμα δυνατοτήτων θα έπαιζαν και οι επίγειες συστοιχίες πυραύλων  Exocet (MM40 Block 3c) στα νησιά του Αιγαίου, αποτελώντας βασικό πυλώνα του αμυντικού δόγματος της Ελλάδας.  

Οι πύραυλοι Exocet Block 3c έχουν ακτίνα δράσης που φτάνει ή και ξεπερνά τα 200 χιλιόμετρα.Κάλυψη Περιοχής: Η ανάπτυξή τους στα νησιά επιτρέπει στον Ελληνικό Στρατό να καλύψει το μεγαλύτερο μέρος του Αιγαίου.Αποστολή: Βασικός τους ρόλος είναι η απαγόρευση περιοχής (A2/AD) και η εξουδετέρωση εχθρικών πλοίων πριν πλησιάσουν τα χωρικά ύδατα, περιορίζοντας τα σενάρια αποβάσεων.