Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε ιστορικές αποφάσεις που θα καθορίσουν το μέλλον της για τις επόμενες δεκαετίες. Σε αυτή την γεωπολιτική ανάλυση, ο διεθνολόγος κ. Γιώργος Φίλης εξηγεί με ρεαλισμό γιατί ο χρόνος στενεύει και ποιες είναι οι πραγματικές σταθερές ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Η συζήτηση αγγίζει κρίσιμα ζητήματα εθνικής ασφάλειας, στρατηγικών συμμαχιών και διεθνών σχέσεων της Ελλάδας, σε ένα περιβάλλον όπου η γεωπολιτική ισορροπία αλλάζει ραγδαία. Αναλύονται οι σχέσεις Ελλάδας – Ισραήλ, ο ρόλος της Τουρκίας, τα όρια της ευρωπαϊκής στήριξης και η πραγματική σημασία των συμμαχιών στη Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια. Δεν πρόκειται για ειδήσεις στιγμής, αλλά για βαθιά γεωστρατηγική ανάλυση που βοηθά να κατανοήσουμε:

• γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή
• πώς λειτουργούν οι μεγάλες δυνάμεις στη διεθνή πολιτική
• γιατί οι στρατηγικές συμμαχίες δεν βασίζονται στη φιλία αλλά στο συμφέρον 
• τι σημαίνει αυτό για το μέλλον της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής

Σε μια περίοδο γενικευμένης γεωπολιτικής ρευστότητας, η Ελλάδα βρίσκεται εκ νέου αντιμέτωπη με υπαρξιακά διλήμματα στρατηγικής επιβίωσης. Όπως επισημαίνει ο κ. Φίλης, το πρόβλημα δεν είναι απλώς η αστάθεια που επικρατεί διεθνώς, αλλά το γεγονός ότι η χώρα μας βρίσκεται σε μια «συνοριακή ζώνη» κρίσεων, σε ένα τόξο αποσταθεροποίησης που εκτείνεται από τη Μέση Ανατολή έως την Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια.

Η Ελλάδα, όπως τονίζει, κινδυνεύει να «παρασυρθεί από τη δίνη των εξελίξεων», όχι επειδή δεν διαθέτει ισχύ, αλλά επειδή δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει ποια είναι η σταθερά πάνω στην οποία θα οικοδομήσει τη στρατηγική της. Και σε αυτό το περιβάλλον, οι ψευδαισθήσεις περί αυτόματης ευρωπαϊκής ή διεθνούς προστασίας αποδεικνύονται επικίνδυνες.

Σύμφωνα με την ανάλυση του κ. Φίλη, η Ευρώπη ούτε μπορεί ούτε προτίθεται να «σώσει» την Ελλάδα εάν τα πράγματα οδηγηθούν σε κρίσιμη καμπή. Οι ευρωπαϊκές παρεμβάσεις, όταν υπάρξουν, θα καθοδηγηθούν πρωτίστως από τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών-μελών και όχι από συναισθηματικούς δεσμούς ή ιστορικές αναφορές.

Αντίστοιχα, οι Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν παραδοσιακά με λογική «ίσως έρθουν – ίσως όχι», ενώ η Ρωσία κινείται αποκλειστικά βάσει συγκυριακών συμφερόντων. Σε αυτό το διεθνές περιβάλλον, καμία μεγάλη δύναμη δεν προσφέρει εγγυήσεις μακράς πνοής σε χώρες που δεν έχουν ξεκάθαρη στρατηγική αυτονομία. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη αβεβαιότητας, ο κ. Φίλης εντοπίζει μία και μοναδική πραγματική «σταθερά»: τον άξονα Ελλάδας – Ισραήλ. Όχι ως προϊόν ρομαντικής φιλίας, αλλά ως αποτέλεσμα ψυχρού υπολογισμού συμφερόντων. Το Ισραήλ, ένα κράτος μικρό σε έκταση αλλά κομβικό σε σημασία...