Το Ιράν έχει πραγματοποιήσει πτητικές δοκιμές (flight tests) του πρωτότυπου κινητήρα ramjet, όμως η διαδικασία αυτή αποκάλυψε σοβαρά τεχνικά προβλήματα που κατέστησαν απαραίτητη τη μυστική παρέμβαση της Ρωσίας, αναφέρουν ξένα ΜΜΕ.

Η έρευνα των Financial Times αποκαλύπτει συγκεκριμένες λεπτομέρειες για το πώς εξελίχθηκε αυτή η προσπάθεια.  Μέχρι τις αρχές του 2025, η ιρανική πλευρά είχε στείλει έναν τεράστιο όγκο τεχνικών δεδομένων από τις δοκιμαστικές πτήσεις της στη ρωσική κρατική αμυντική βιομηχανία NPO Mashinostroyenia.

Οι κορυφαίοι Ρώσοι σχεδιαστές πυραύλων ανέλυσαν τα ιρανικά δεδομένα για να βοηθήσουν την Τεχεράνη να επιλύσει κρίσιμα προβλήματα στη ροή του αέρα (airflow), στο σύστημα καυσίμου και, κυρίως, στην αστάθεια της καύσης (combustion issues) που παρουσίαζε το ιρανικό πρωτότυπο.

Η τεχνολογία ramjet βασίζεται στην ταχύτητα του ίδιου του πυραύλου για να συμπιέσει τον εισερχόμενο αέρα (χωρίς μηχανικό συμπιεστή). Αν η καύση δεν είναι σταθερή, ο κινητήρας σβήνει κατά την πτήση, κάτι που αποτελούσε το βασικό «εμπόδιο» του Ιράν.

Αυτά τα τρία τεχνικά προβλήματα αποτελούν την «αχίλλειο πτέρνα» κάθε αεροδυναμικού κινητήρα ramjet. Η επίλυσή τους απαιτεί κορυφαία αεροδιαστημική μηχανική, την οποία η Ρωσία κατέχει εδώ και δεκαετίες και πλέον μεταφέρει συνεχώς στο Ιράν. 

Αστάθεια της Ροής του Αέρα

Ένας κινητήρας ramjet δεν έχει κινούμενα μέρη ή συμπιεστή και βασίζεται αποκλειστικά στην υπερηχητική ταχύτητα του ίδιου του πυραύλου για να «σπρώξει» και να συμπιέσει τον αέρα στην εισαγωγή.

Αν ο πύραυλος κάνει έναν απότομο ελιγμό, η γωνία εισροής του αέρα αλλάζει. Αυτό προκάλεσε αποκόλληση της ροής, με αποτέλεσμα ο αέρας να μην συμπιέζεται σωστά και ο κινητήρας να «πνίγεται».

Η ρωσική λύση

Επανασχεδιασμός της γεωμετρίας του κώνου εισαγωγής για σταθερή συμπίεση σε μεταβαλλόμενες γωνίες πτήσης.

Δυσλειτουργία του συστήματος καυσίμου 

Σε ταχύτητες άνω των 3 Mach, ο αέρας περνά μέσα από τον κινητήρα με ακραία ταχύτητα. Ο ψεκασμός του καυσίμου πρέπει να γίνεται με απόλυτη ακρίβεια χιλιοστού του δευτερολέπτου.

Οι μπεκ ψεκασμού (injectors) του Ιράν δεν μπορούσαν να αναμίξουν ομοιόμορφα το καύσιμο με τον υπερσυμπιεσμένο αέρα, δημιουργώντας περιοχές «πλούσιου» και «φτωχού» μίγματος.

Η ρωσική λύση ήταν η παροχή τεχνολογίας για εξελιγμένους εγχυτήρες καυσίμου υψηλής πίεσης, παρόμοιους με αυτούς που χρησιμοποιεί η Ρωσία στον πύραυλο P-800 Oniks.

Ο P-800 Oniks (γνωστός στις εξαγωγικές αγορές ως Yakhont και με την κωδικοποίηση ΝΑΤΟ SS-N-26 Strobile) είναι ένας ρωσικός υπερηχητικός αντιπλοϊκός πύραυλος κρουζ.

Αναπτύχθηκε για να πλήττει πλοία επιφανείας, αλλά έχει χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά και εναντίον επίγειων στόχων.

Ταχύτητα: Φτάνει τα 2,5 έως 3 Mach σε μεγάλο υψόμετρο, γεγονός που καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την αναχαίτισή του από τα εχθρικά συστήματα αεράμυνας.

 Η τυπική του εμβέλεια αγγίζει τα 300 χιλιόμετρα, ενώ νεότερες αναβαθμίσεις (Oniks-M) αναφέρεται ότι επεκτείνουν την εμβέλεια έως και τα 800 χιλιόμετρα.

Χρησιμοποιεί κινητήρα στερεού καυσίμου για την εκτόξευση και στη συνέχεια έναν εξελιγμένο κινητήρα Ramjet για την υπερηχητική του πτήση. 

Αστάθεια της Καύσης 

Η διατήρηση της φλόγας μέσα σε ένα ramjet μοιάζει με το να προσπαθείς να κρατήσεις αναμμένο ένα σπίρτο μέσα σε τυφώνα.

Το ιρανικό πρωτότυπο υπέφερε από θερμοακουστικές ταλαντώσεις. Η καύση γινόταν με «εκρήξεις» και παλμούς, γεγονός που προκαλούσε βίαιες δονήσεις, καταστρέφοντας τα εσωτερικά τοιχώματα του θαλάμου καύσης και σβήνοντας τον κινητήρα κατά την πτήση .

Η ρωσική λύση ήταν η χρήση μαθηματικών μοντέλων και δεδομένων προσομοίωσης για την ενσωμάτωση «σταθεροποιητών φλόγας» (flame holders) στον θάλαμο, εξασφαλίζοντας συνεχή και ομαλή καύση.

Δυτικές  υπηρεσίες πληροφοριών σημειώνουν ότι δεν υπάρχει ακόμα ένδειξη επιχειρησιακής ανάπτυξης ή μαζικής παραγωγής ενός ολοκληρωμένου supersonic πυραύλου κρουζ από το Ιράν, αλλά αυτό μπορεί να συμβεί σύντομα , λόγω της ρωσικής βοήθειας.

Αν οι Ιρανοί αποκτήσουν αυτούς τους βαλλιστικούς πυραύλους, τότε τα αμερικανικά πολεμικά πλοία θα έχουν ένα τεράστιο πρόβλημα στον Περσικό Κόλπο.