Είναι τυφλοί, κουφοί εκεί στις Βρυξέλλες και δεν ακούν τι γίνεται γύρω τους, δεν βλέπουν τις εξεγέρσεις, τα αιτήματα των πολιτών τους, και μετά την ήττα Τραμπ ξεκίνησαν την τρομοκρατία στην Γηραιά ήπειρο.
Πως αλλιώς να εξηγήσουμε ότι μετά το ντόμινο εξεγέρσεων σε Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Γερμανία, κανείς δεν πήρε χαμπάρι τι έρχεται με ευθύνη των πολιτικών ελίτ της Ευρώπης.
"Η Ευρώπη κινδυνεύει να διασπαστεί λόγω της γεωπολιτικής απειλής της Ρωσίας και της παράλληλης ανόδου των εθνικιστικών, ακροδεξιών πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό της", σύμφωνα με ανάλυση του The Economist που δημοσιεύθηκε στις αρχές Νοεμβρίου 2026.
"Ενώ ο κοινός φόβος απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα και οι υβριδικές επιθέσεις αρχικά συσπείρωσαν τα ευρωπαϊκά κράτη, η ήπειρος πλέον έρχεται αντιμέτωπη με την ανάγκη για ραγδαίο επανεξοπλισμό και την προετοιμασία για μια μακροχρόνια στρατηγική ρήξη.
Η άνοδος της ακροδεξιάς και του λαϊκισμού ενισχύει τις εθνικιστικές πολιτικές. Αυτή η εσωτερική πολιτική μετατόπιση απειλεί να υπονομεύσει την κοινή ευρωπαϊκή άμυνα και να προκαλέσει βαθιές διαιρέσεις, καθώς οι εθνικές προτεραιότητες και οι διαφορετικές προσεγγίσεις των κρατών-μελών απέναντι στη Μόσχα υποσκάπτουν το ενιαίο μέτωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης", καταλήγει συμπερασματικά το περιοδικό.
Η Ευρώπη κινδυνεύει από την καταστρεπτική πολιτική των ηγεσιών της πρωτίστως και μετά από οτιδήποτε άλλο
Πολλοί επικριτές, κυρίως από τον συντηρητικό και δεξιό χώρο, θεωρούν ότι οι προηγούμενες πολιτικές επέτρεψαν ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές, αλλοιώνοντας την πολιτισμική ταυτότητα και επιβαρύνοντας την ασφάλεια των κρατών-μελών.
Εκατομμύρια πολίτες και πολιτικές δυνάμεις, ιδιαίτερα από τον συντηρητικό και δεξιό χώρο, υποστηρίζουν ότι η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών υπήρξε ανεπαρκής, απειλώντας την ασφάλεια, την οικονομική σταθερότητα και την πολιτισμική ταυτότητα των ευρωπαϊκών κρατών. Εθνικές κυβερνήσεις, όπως της Ουγγαρίας, έχουν επικρίνει έντονα την κεντρική πολιτική των Βρυξελλών ως αποκομμένη από τις επιθυμίες των τοπικών κοινωνιών.
Υπάρχει η έντονη άποψη ότι η προώθηση της λεγόμενης «woke» ατζέντας από θεσμικά κέντρα επιβάλλεται εις βάρος των παραδοσιακών κοινωνικών δομών, όπως η οικογένεια και οι εθνικές αξίες, αγνοώντας τη βούληση της πλειοψηφίας των πολιτών.
Η αυξανόμενη εκλογική ενίσχυση κομμάτων που αντιτίθενται σε αυτές τις πολιτικές σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ερμηνεύεται ως άμεση αντίδραση των πολιτών που ζητούν αυστηρότερη εθνική κυριαρχία.
Εκφράζεται συχνά η άποψη ότι η έμφαση σε συγκεκριμένες κοινωνικές πολιτικές και δικαιώματα έρχεται σε σύγκρουση με τις παραδοσιακές αξίες, την οικογένεια και την εθνική ταυτότητα, δημιουργώντας την αίσθηση σε ένα μέρος του πληθυσμού ότι οι προτεραιότητες των ηγεσιών δεν συμβαδίζουν με την καθημερινότητα των πολιτών.
Η ενίσχυση κομμάτων που τοποθετούνται στον συντηρητικό, δεξιό ή εθνικό χώρο αντανακλά την ανάγκη μεγάλου μέρους των πολιτών για περισσότερη ασφάλεια, αυστηρότερο έλεγχο των συνόρων και προστασία της εθνικής ταυτότητας.
Για τους ψηφοφόρους αυτούς, η παραδοσιακή πολιτική των Βρυξελλών θεωρείται συχνά ότι υποτιμά τις τοπικές ιδιαιτερότητες και τις κοινωνικές πιέσεις που προκαλεί η μετανάστευση στην καθημερινότητά τους.
Καταγράφεται ένα αυξανόμενο κύμα ανησυχίας και διαμαρτυριών στην ΕΕ για ζητήματα όπως το κόστος ζωής και η οικονομική ανασφάλεια, με μερίδα της κοινής γνώμης να θεωρεί ότι οι Βρυξέλλες δεν ανταποκρίνονται άμεσα στα προβλήματά τους.
Προβάλλεται το επιχείρημα ότι προβλήματα όπως η μετανάστευση απαιτούν συλλογική ευρωπαϊκή διαχείριση και αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών, καθώς κανένα κράτος δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει μόνο του.
Αυτή η εκλογική συμπεριφορά δείχνει ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες χρησιμοποιούν την ψήφο τους για να επανακαθορίσουν τις προτεραιότητες της ΕΕ, καθιστώντας σαφές ότι η εθνική κυριαρχία και η ακρόαση των τοπικών κοινωνιών αποτελούν καθοριστικούς παράγοντες για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Σε κάθε περίπτωση, η τρέχουσα συγκυρία επιβεβαιώνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο επαναπροσδιορισμού της ταυτότητας και των προτεραιοτήτων της, όπου η φωνή των τοπικών κοινωνιών διαδραματίζει πλέον καθοριστικό ρόλο.
Με λίγα λόγια, αν δεν ακουστεί η άποψη των πολιτών των χωρών της Ευρώπης, η διάλυση της Ευρώπης θα υλοποιηθεί από μέσα προς τα έξω, και εξωγενείς παράγοντες απλά θα είναι το κερασάκι στην Τούρτα.
