Μπουρλότο θα κάνουν οι Ιρανοί τεράστιες υποδομές ενέργειας στην Μέση Ανατολή σε τουλάχιστον Πέντε χώρες της περιοχής, ενώ για πρώτη φορά είναι σχεδόν σίγουρο, ότι θα κάνουν χρήση βαλλιστικών πυραύλων κατά στόχων στην Ανατολική Μεσόγειο, με πιθανή τουρκική βοήθεια μέσω πληροφοριών .
Πρόκειται για ισραηλινές πλατφόρμες σε κοιτάσματα στην Ανατολική Μεσόγειο, τις οποίες θα χαρούν πολύ οι Τούρκοι να τις δουν να καίγονται.
Η Άγκυρα επιχειρεί συστηματικά να εδραιώσει την παρουσία της μέσω του τουρκολιβυκού μνημονίου. Πρόσφατα, το ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών καταδίκασε έντονα την έγκριση της συμφωνίας αυτής από το κοινοβούλιο της Ανατολικής Λιβύης, κατηγορώντας την Τουρκία για ενέργειες που αποσταθεροποιούν την Ανατολική Μεσόγειο και παραβιάζουν κυριαρχικά δικαιώματα συμμάχων της.
Οι πλατφόρμες φυσικού αερίου του Ισραήλ θεωρούνται στρατηγικοί στόχοι υψηλού κινδύνου. Για τον λόγο αυτό, προστατεύονται αυστηρά από το Ισραηλινό Ναυτικό με προηγμένα συστήματα αεράμυνας (όπως το C-Dome), καθώς οποιαδήποτε επίθεση εναντίον τους θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια γενικευμένη περιφερειακή σύρραξη.
Ιρανικά ημιεπίσημα μέσα ενημέρωσης και ανώτατοι αξιωματούχοι ασφαλείας έχουν κατονομάσει κρίσιμες ενεργειακές και πολιτικές υποδομές στο Ισραήλ και σε έξι αραβικές χώρες του Κόλπου ως πιθανούς στόχους αντιποίνων σε περίπτωση νέας στρατιωτικής επίθεσης των ΗΠΑ ή του Ισραήλ κατά του Ιράν.
Το Ιράν διαθέτει ένα εκτεταμένο οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, ικανών να πλήξουν στόχους στην Ανατολική Μεσόγειο. Ιστορικά, έχουν καταγραφεί περιστατικά εκτοξεύσεων, όπως τον Μάρτιο του 2026, όπου ιρανικοί πύραυλοι εισήλθαν στον τουρκικό εναέριο χώρο προκαλώντας την κινητοποίηση των συστημάτων αεράμυνας του ΝΑΤΟ.
Σύμφωνα με αναφορές του ιρανικού πρακτορείου ειδήσεων Fars και δηλώσεις του ανώτατου αξιωματούχου ασφαλείας Μοχσέν Ρεζαΐ, οι προειδοποιήσεις αυτές έρχονται εν μέσω κλιμακούμενης περιφερειακής έντασης. Το Ιράν υπογραμμίζει ότι οι συγκεκριμένες στρατηγικές εγκαταστάσεις βρίσκονται εντός του βεληνεκούς των πυραύλων ακριβείας του.
Σύμφωνα με διασταυρωμένες αναφορές του Reuters και του Guardian, το Ιράν έχει πράγματι εξαπολύσει εκατοντάδες πυραύλους και drones πλήττοντας κρίσιμες υποδομές ενέργειας, λιμάνια και εργοστάσια αφαλάτωσης σε τουλάχιστον επτά αραβικές χώρες του Κόλπου (συμπεριλαμβανομένων των Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κατάρ, Κουβέιτ, Ιορδανία, Μπαχρέιν και Ομάν).
Την ίδια στιγμή υπάρχουν πληροφορίες για ανάπτυξη 4 αμερικανικών αεροσκαφών ανεφοδιασμού KC-46 και περίπου 12 μαχητικών αεροσκαφών F-35C στην αεροπορική βάση Ovda, στο νότιο Ισραήλ.
Οι απειλές στρέφονται κατά του Ισραήλ και έξι κρατών μελών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC):
Ισραήλ: Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου Leviathan και Tamar.
Σαουδική Αραβία: Το πετρελαϊκό πεδίο Ghawar και οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας στις περιοχές Abqaiq και Khurais.
Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ): Το διυλιστήριο Ruwais και το παράκτιο πετρελαϊκό πεδίο Zakum.
Κατάρ: Το κοίτασμα φυσικού αερίου North Field και ο τερματικός σταθμός εξαγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στο Ras Laffan.
Κουβέιτ: Το πετρελαϊκό πεδίο Burgan.
Μπαχρέιν: Το διυλιστήριο Sitra και οι εγκαταστάσεις στην περιοχή Ma'ameer.
Ομάν: Υποδομές ζωτικής σημασίας και συνοριακά περάσματα.
Πέρα από τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας και τα πετρελαϊκά πεδία, η ιρανική ρητορική περιλαμβάνει πλέον ένα ευρύτερο φάσμα υποδομών:
Κέντρα δεδομένων (data centers) και υποδομές τεχνητής νοημοσύνης (AI) σε όλη την περιοχή. Υποθαλάσσια Καλώδια: Δίκτυα τηλεπικοινωνιών και μεταφοράς δεδομένων.
Στρατηγικής σημασίας γέφυρες (όπως η γέφυρα King Fahd στη Σαουδική Αραβία και οι γέφυρες Sheikh Zayed και Infinity στα ΗΑΕ) καθώς και εργοστάσια αφαλάτωσης νερού, αλλά και αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις που φιλοξενούνται στις χώρες του Κόλπου.
Παρά τις έντονες διαφωνίες και την τουρκική οργή για τη συμμαχία Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου, μια απευθείας επίθεση του Ιράν σε ισραηλινές πλατφόρμες (που διαχειρίζονται αμερικανικοί και διεθνείς κολοσσοί όπως η Chevron) θα σήμαινε ολοκληρωτικό πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες για το ΝΑΤΟ και την περιφερειακή σταθερότητα.
