Το πέπλο σιωπής που κάλυπτε για δεκαετίες τις σκοτεινές δραστηριότητες του Τζέφρι Επστάιν συνεχίζει να τραβιέται, αποκαλύπτοντας το πραγματικό μέγεθος της φρίκης. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας The Wall Street Journal, το οποίο επικαλείται και «Το Βήμα», μια νέα, ενδελεχής δημοσιογραφική έρευνα στα αποσφραγισμένα δικαστικά έγγραφα οδήγησε στην ταυτοποίηση τουλάχιστον 43 θυμάτων του εκλιπόντος χρηματιστή.
Η μεθοδολογία της αποκάλυψης
Η Wall Street Journal προχώρησε σε μια εξαντλητική ανάλυση χιλιάδων σελίδων από νομικά έγγραφα, καταθέσεις, ημερολόγια πτήσεων και αστυνομικές αναφορές που ήρθαν πρόσφατα στη δημοσιότητα. Πολλές από αυτές τις γυναίκες αναφέρονταν στις δικογραφίες με τα ψευδώνυμα «Jane Doe» (Αγνώστου Ταυτότητος).
Οι δημοσιογράφοι, διασταυρώνοντας ημερομηνίες, τοποθεσίες και περιγραφές περιστατικών, κατάφεραν να συνδέσουν τα ανώνυμα στοιχεία με συγκεκριμένα πρόσωπα, φέρνοντας στο φως τις ιστορίες 43 γυναικών που έπεσαν στα δίχτυα του κυκλώματος. Η αποκάλυψη αυτή δεν έχει μόνο δημοσιογραφική αξία, αλλά προσφέρει και μια ηθική δικαίωση στα θύματα που για χρόνια παρέμεναν αριθμοί σε δικαστικούς φακέλους.
Το προφίλ των θυμάτων και η «πυραμίδα» κακοποίησης
Τα στοιχεία που προκύπτουν από την έρευνα είναι σοκαριστικά και επιβεβαιώνουν τον συστηματικό τρόπο δράσης του Επστάιν και της συνεργού του, Γκισλέιν Μάξγουελ.
Ηλικιακό Φάσμα: Η πλειονότητα των 43 ταυτοποιημένων θυμάτων ήταν ανήλικα κορίτσια κατά τον χρόνο της πρώτης επαφής τους με τον Επστάιν, με ηλικίες που ξεκινούσαν συχνά από τα 14 έτη.
Ευάλωτες Ομάδες: Το δίκτυο στόχευε κυρίως κορίτσια από χαμηλά εισοδηματικά στρώματα ή διαλυμένες οικογένειες, εκμεταλλευόμενο την ανάγκη τους για χρήματα ή την επιθυμία τους για επαγγελματική ανέλιξη.
Το Σύστημα Στρατολόγησης: Η έρευνα αναδεικνύει τον ρόλο της «πυραμίδας». Πολλά από τα θύματα, αφού κακοποιούνταν, πιέζονταν να στρατολογήσουν φίλες ή συμμαθήτριές τους με αντάλλαγμα χρηματικά ποσά, δημιουργώντας έναν ατέρμονο κύκλο εκμετάλλευσης.
Οι τοποθεσίες της φρίκης
Η ανάλυση των αρχείων επιβεβαιώνει ότι η κακοποίηση δεν περιοριζόταν σε ένα σημείο. Τα 43 θύματα μεταφέρθηκαν και κακοποιήθηκαν σε πολλαπλές ιδιοκτησίες του Επστάιν, όπως:
Στην έπαυλη του Παλμ Μπιτς στη Φλόριντα.
Στο αρχοντικό της Νέας Υόρκης.
Στο ράντσο «Zorro» στο Νέο Μεξικό.
Στο ιδιωτικό νησί Little St. James στις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους.
Η σημασία της ταυτοποίησης
Η δημοσιοποίηση του αριθμού των 43 θυμάτων από τη Wall Street Journal καταρρίπτει οριστικά κάθε προηγούμενο επιχείρημα της υπεράσπισης του Επστάιν περί «μεμονωμένων περιστατικών» ή «συναινετικών σχέσεων». Αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας την ύπαρξη μιας καλά οργανωμένης εγκληματικής επιχείρησης που λειτουργούσε για χρόνια κάτω από τη μύτη των αρχών.
Παρόλο που ο Τζέφρι Επστάιν είναι νεκρός και η Γκισλέιν Μάξγουελ εκτίει ποινή κάθειρξης 20 ετών, η αποκάλυψη αυτών των ονομάτων επαναφέρει στο προσκήνιο τα ερωτήματα για την ευθύνη τρίτων προσώπων – ισχυρών φίλων και συνεργατών του Επστάιν – που ενδεχομένως γνώριζαν ή συμμετείχαν στα εγκλήματα και παραμένουν ατιμώρητοι.
Το ρεπορτάζ καταλήγει πως η διαδικασία επούλωσης για αυτά τα θύματα είναι μακρά, αλλά η αναγνώριση της ταυτότητάς τους και του μαρτυρίου τους αποτελεί το πρώτο βήμα για την ιστορική και κοινωνική δικαίωση.
