Ενθουσιασμένος από τα όσα αντίκρισε στο Μετρό της Θεσσαλονίκης είναι ο ταξιδιωτικός συντάκτης της Telegraph και προχώρησε σε ένα διθυραμβικό κείμενο στο οποίο αποτυπώνονται μια προς μια οι εντυπώσεις του.

Ο Christopher Beanland στο δημοσίευμα με τίτλο «Ένα νέο δίκτυο μετρό μετέτρεψε αυτή τη γαλήνια πόλη στον καλύτερο αστικό παραθαλάσσιο προορισμό της Ευρώπης» και υπότιτλο «Η κοσμοπολίτικη γοητεία της Θεσσαλονίκης είναι σήμερα πιο εύκολο από ποτέ να εξερευνηθεί χάρη σε ένα λαμπερό νέο σύστημα μετρό» δίνει έμφαση στην συνολική αλλαγή που φέρνει στην καθημερινότητα το Μετρό της Θεσσαλονίκης αλλά και το γεγονός πως ένα σύγχρονο συγκοινωνιακό έργο «συνυπάρχει» με την ιστορία, μετατρέποντας τη μετακίνηση σε εμπειρία, χάρη στα αρχαιολογικά ευρήματα που εκτίθενται μέσα στους σταθμούς.

Ο διάλογος με τον σταθμάρχη

Το άρθρο του Βρετανού συντάκτη ξεκινά με την επίσκεψή του στον σταθμό με τα «υπέροχα Αρχαία», δηλαδή το σταθμό της Βενιζέλου. Εκεί είχε έναν σύντομο διάλογο με τον σταθμάρχη.

«Μια φωνή ούρλιαξε από την κορυφή της κυλιόμενης σκάλας. "Γεια! Μιλάτε αγγλικά;", και ετοιμάστηκα για μια αυστηρή επίπληξη επειδή κινηματογραφούσα ανεκτίμητα αρχαιολογικά ευρήματα χωρίς άδεια. Αλλά τότε εμφανίστηκε ένα φιλικό πρόσωπο. "Θα κρατήσω τον σταθμό ανοιχτό για πέντε λεπτά ακόμα, για να ρίξετε μια ματιά στο μουσείο".

Ήταν μεσάνυχτα, και ο χαμογελαστός σταθμάρχης στο σταθμό Βενιζέλου σίγουρα ήθελε να γυρίσει σπίτι στην οικογένειά του – αλλά όταν είδε αυτόν τον μοναχικό τουρίστα, η υπερηφάνεια του για τη Θεσσαλονίκη υπερίσχυσε.

Και καλά έκανε· σίγουρα υπάρχουν πολλά για να είναι κανείς περήφανος. Ήμουν στην πόλη μόλις μια ώρα και ήδη βρισκόμουν σε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς σταθμούς μετρό που είχα δει ποτέ. Ο σταθμός Βενιζέλου βρίσκεται ακριβώς στο κέντρο της δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Ελλάδας, αλλά η Θεσσαλονίκη υπήρξε επίσης ρωμαϊκό, βυζαντινό, εβραϊκό και οθωμανικό κέντρο – και ήταν αυτά τα στρώματα της ιστορίας που απλώνονταν μπροστά μου με τόσο συναρπαστικό τρόπο. Κάτω από μένα απλωνόταν μια αρχαία σκηνή δρόμου, τόσο τέλεια διατηρημένη που σχεδόν περίμενες να βγει κάποιος ντόπιος από ένα από τα κτίρια για να πουλήσει ελιές».

Ενθουσιασμένος για την μίνι Πομπηία

Ο Βρετανός συντάκτης στο άρθρο του είναι ενημερωμένος για το τι προηγήθηκε της κατασκευής του συγκεκριμένου σταθμού ενώ για άλλη μια φορά δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό του: «Όταν κατασκευάζονταν ο σταθμός του μετρό – ένας από τους πιο περίπλοκους που έχουν επιχειρηθεί ποτέ – οι κατασκευαστές έπεσαν πάνω σε μια μίνι Πομπηία, με βυζαντινούς δρόμους, πεζοδρόμια και κίονες, όλα τέλεια διατηρημένα. Μετά από κάποιες επίσημες διαβουλεύσεις για το αν έπρεπε να μετακινηθεί, αποφασίστηκε να παραμείνει εκθεμένη ακριβώς εκεί όπου βρισκόταν, σε ένα κομψό υπόγειο μουσείο, με το νέο μετρό να βουίζει από κάτω. Δεν είχα νιώσει τόσο ενθουσιασμένος από το πρώτο μου ταξίδι στο Jorvik Viking Centre». 

Πόλη με ψυχή και γελοία τιμή εισιτηρίου

Αναφορά έκανε και στην διάρκεια της κατασκευής του αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Αυτό το λαμπερό νέο δίκτυο μετρό 10 χλμ. χρειάστηκε σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα για να κατασκευαστεί, με τους πρώτους σταθμούς να ανοίγουν το 2024 και πέντε ακόμη να αναμένεται αυτή την άνοιξη. Η τιμή του εισιτηρίου είναι σχεδόν γελοία: 60 σεντ. Όπως ήταν αναμενόμενο, έχει μεταμορφώσει μια πόλη που πάντα έπαιζε δεύτερο ρόλο σε σχέση με την Αθήνα και η οποία – παρά το γεγονός ότι βρίσκεται κοντά στην Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία, και περιβάλλεται από εντυπωσιακά βουνά και ακτές – ιστορικά δυσκολευόταν να προσελκύσει τουρίστες». Ο Christopher Beanland, τόνισε πως πρόκειται για μια «πόλη με ψυχή σχεδόν εντελώς απαλλαγμένη από τουριστικά μπιχλιμπίδια, και όμως απέχει λιγότερο από μία ώρα από μερικές από τις ομορφότερες παραλίες της περιοχής» η οποία «θυμίζει κάπως το Πόρτο ή τη Μασσαλία».

Η θέση που φαντάστηκε τον εαυτό του

«Μετά από μια νύχτα στο πολυτελές Excelsior στο κέντρο της πόλης, περπάτησα μέχρι τον πλησιέστερο σταθμό και ξεκίνησα μερικές από τις πιο εύκολες και αποτελεσματικές περιηγήσεις που έχω κάνει οπουδήποτε», τονίζει ο δημοσιογράφος, ο οποίος πριν φτάσει στην περιοχή της Ανάληψης για να ανακαλύψει την παραλία της πόλης περιέγραψε πως φαντάστηκε τον εαυτό του ως οδηγό του Μετρό.

«Τα τρένα είναι χωρίς οδηγό (όπως αυτά στην Κοπεγχάγη, τη Μπρέσια και τη Χονολουλού), οπότε φυσικά υπάρχει μόνο μία θέση που αξίζει να καταλάβεις – και καθισμένος ευτυχισμένος εκεί, φαντάστηκα τον εαυτό μου ως οδηγό, ενώ ο υπολογιστής μας μετέφερε νότια προς την Ανάληψη. Εδώ, μια σύντομη βόλτα προς την ακτή οδήγησε σε ένα όμορφο ζευγάρι συναυλιακών αιθουσών της πόλης – η πιο πρόσφατη, ένα γκρι φουτουριστικό κουτί του διακεκριμένου Ιάπωνα αρχιτέκτονα, Arata Isozaki».

Στην συνέχεια, αναφέρει πως «επέστρεψα βιαστικά στην πόλη προς το πανεπιστήμιο, όπου οι κυλιόμενες σκάλες διασχίζουν τον σταθμό σαν κινούμενα γλυπτά».

Οι εκκεντρικές ατραξιόν

Για «εκκεντρικές ατραξιόν» έκανε λόγο ο Christopher Beanland στην συνέχεια του άρθρου του αναφέροντας: «Κατεβαίνοντας ξανά, πήγα να αναζητήσω κάποια εντυπωσιακή αρχιτεκτονική: το μπρουταλιστικό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και το σύνολο των τρελών κτιρίων του, για παράδειγμα, και το εκθεσιακό κέντρο της πόλης – κάτι που συνήθως δεν θα συνιστούσα, αλλά αυτό της Θεσσαλονίκης είναι γεμάτο αρχιτεκτονικό ταλέντο. Σκεφτείτε ένα μείγμα μεταξύ εμπορικής έκθεσης και λούνα παρκ, με εκθεσιακούς χώρους που αποτελούν ένα ξεκαρδιστικά λαμπρό συνοθύλευμα στυλ με κάποιο ιδιόρρυθμο γραφιστικό σχεδιασμό.

Ο χώρος φιλοξενεί επίσης τις δικές του εκκεντρικές ατραξιόν, όπως τον πύργο της ΟΤΕ, που θυμίζει Jetsons και έχει αόριστα ναυτικό χαρακτήρα, σχεδιασμένο από τον Αλέξανδρο Αναστασιάδη το 1968. Πήγα για ένα τσάι στο περιστρεφόμενο μπαρ για να απολαύσω τη θέα της πόλης και μετά κατέβηκα στο Momus, στη βάση του πύργου, μια γκαλερί σύγχρονης τέχνης. Ιδρύθηκε το 1979, ως απάντηση στον σεισμό του προηγούμενου έτους που κατέστρεψε μεγάλο μέρος της αρχιτεκτονικής και της πολιτιστικής κληρονομιάς της πόλης. Είναι ένα καταπληκτικό μέρος, αλλά το αποκορύφωμα (τουλάχιστον για μένα) ήταν η βόλτα στον υπαίθριο κήπο γλυπτών, ο οποίος φιλοξενεί τεράστια έργα τέχνης και γλυπτά τοποθετημένα σαν μια γιγαντιαία σειρά ομπρελών».

Η τελευταία του στάση πριν φύγει

Πριν φύγει ο συντάκτης, κατευθύνθηκε στον σταθμό της Αγίας Σοφίας και εκεί αντίκρυσε «ένα άλλο υπόγειο θαύμα» όπως έγραψε «που περιέχει ευρήματα και αντικείμενα από αρχαιολογικές ανασκαφές. Από εκεί, ήταν μια σύντομη βόλτα μέχρι το πιο διάσημο αξιοθέατο της Θεσσαλονίκης, τον Λευκό Πύργο – ένα επιβλητικό σύμβολο της λιμενικής πόλης, ηλικίας 500 ετών, σκαρφαλωμένο πάνω στη θάλασσα.

Το βλέμμα στο μέλλον

Ως «ομαλή και απλή» περιέγραψε την εμπειρία του από την χρήση του νέου μετρό ο συντάκτης της Telegraph κάτι που «είχα αρχίσει να το θεωρώ απολύτως δεδομένο. Μόνο όταν ήρθε η ώρα να επιστρέψω στο αεροδρόμιο και βρέθηκα να καλώ ταξί, για να βρεθώ αμέσως στη διαδικασία του παζαριού, συνειδητοποίησα πόσο υπέροχα ομαλό ταξίδι μου είχε προσφέρει το μετρό. Και δεν χρειαζόταν να ανησυχώ: ποιο είναι το επόμενο βήμα του μετρό; Μια επέκταση προς το αεροδρόμιο».