Ήταν το 2017, όταν ο Γιώργος Μαζωνάκης βρέθηκε απέναντι από τη Ναταλία Γερμανού στον Sfera 102.2 και μίλησε για πράγματα που συνήθως απέφευγε να σχεδιάζει.
Άνθρωπος του «σήμερα», όπως δήλωνε ο ίδιος, δεν ήθελε να κοιτάζει χρόνια μπροστά. Στην ίδια συζήτηση, όμως, μίλησε ανοιχτά και για τον θάνατο, εξηγώντας ότι δεν ήταν κάτι που απασχολούσε την καθημερινή του σκέψη.
«Το “ραντεβού” δεν ξέρεις πότε είναι»
Όταν η Ναταλία Γερμανού τον ρώτησε αν είχε απομυθοποιήσει τον θάνατο, ο τραγουδιστής στάθηκε κυρίως στον φόβο για το άγνωστο.
«Νομίζω ότι μας φοβίζει ο θάνατος, το άγνωστο βασικά, το αν τελικά πάει κάπου όλο αυτό ή σταματάει εδώ», είχε πει.
Ο ίδιος πίστευε ότι ο θάνατος είναι «μια μετάβαση», ξεκαθαρίζοντας όμως ότι δεν τον σκεφτόταν συχνά.
Και τότε είχε χρησιμοποιήσει μια φράση που σήμερα ακούγεται διαφορετικά.
«Το “ραντεβού” δεν ξέρεις πότε είναι για τον καθένα, είτε ηλικιακά είτε για τον οποιοδήποτε λόγο».
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έλεγε πως εκείνο που επιθυμούσε ήταν να παραμένει υγιής και να ζει όσα του έδινε η ζωή, χωρίς να αφήνει τη σκέψη του θανάτου να τον ακολουθεί.
Η ερώτηση για το 2026
Η κουβέντα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν η Ναταλία Γερμανού τού ζήτησε να φανταστεί πώς θα ήθελε να είναι το 2026.
Εκείνος αρνήθηκε ουσιαστικά να κάνει οποιαδήποτε πρόβλεψη.
«Είμαι άνθρωπος του σήμερα», της απάντησε, εξηγώντας ότι ποτέ δεν λειτουργούσε βάζοντας μακρινούς στόχους για το πού θα βρίσκεται και τι θα έχει καταφέρει ύστερα από χρόνια.
Αυτό που ήθελε ήταν πολύ πιο απλό.
«Θέλω να είμαι καλά με τον Γιώργο».
Ήθελε να έχει την υγεία του, να συνεχίσει να δημιουργεί ωραία τραγούδια και να εξελίσσεται μέσα στη δουλειά που αγαπούσε. Μάλιστα, παρά την ήδη μεγάλη πορεία του, έλεγε χαρακτηριστικά πως αισθανόταν ακόμη ότι βρισκόταν «στο γυμνάσιο» και πως είχε πολλή δουλειά μπροστά του.
Υπήρχε όμως και μία ακόμη επιθυμία. Να έχει τη δύναμη και τη δυνατότητα να βρίσκεται κοντά σε ανθρώπους που τον χρειάζονταν.
Εννέα χρόνια μετά, η συγκεκριμένη συνέντευξη επιστρέφει στο προσκήνιο. Όχι επειδή ο Γιώργος Μαζωνάκης επιχείρησε τότε να προβλέψει το μέλλον του, αλλά ακριβώς επειδή αρνήθηκε να το κάνει.
Προτιμούσε να ζει το σήμερα.
