Η αποτυχία στο κορυφαίο επίπεδο του αθλητισμού απαιτεί γερό στομάχι και ικανότητα αυστηρής αυτοκριτικής. Ο Τόμας Τούχελ ωστόσο αποφάσισε να γράψει τον δικό του προκλητικό επίλογο στην πορεία της Εθνικής Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο αποκλεισμός από την Αργεντινή στα ημιτελικά της διοργάνωσης έφερε στην επιφάνεια τον απόλυτο κυνισμό ενός τεχνικού που αρνείται πεισματικά να κοιτάξει τον καθρέφτη και να αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί.
Η ειρωνεία και τα εκατομμύρια των προπονητών
Η απόφασή του να γυρίσει την ομάδα σε αμυντική διάταξη με πεντάδα στα μετόπισθεν μετά το γκολ αποδείχθηκε μοιραία. Η Αγγλία παραχώρησε τεράστιους χώρους και έδωσε το δικαίωμα στους αντιπάλους της να κυριαρχήσουν απόλυτα στον αγωνιστικό χώρο επιβάλλοντας τον ρυθμό τους. Όταν ρωτήθηκε για τη συγκεκριμένη τακτική υποχώρηση ο Γερμανός προπονητής επέλεξε την οδό της επιθετικής ειρωνείας απέναντι στην κοινή γνώμη.
Ανέφερε με περίσσιο θράσος πως υπάρχουν εκατομμύρια προπονητές εκεί έξω που πιστεύουν ότι γνωρίζουν το άθλημα καλύτερα από τον ίδιο. Μια τέτοια τοποθέτηση μπροστά σε ένα πικραμένο έθνος δεν δείχνει προπονητική πυγμή αλλά ξεκάθαρο πανικό και αδυναμία διαχείρισης της κρίσης. Ο πάγκος μιας εθνικής ομάδας δεν αποτελεί προσωπικό φέουδο κανενός και η κριτική είναι αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς.
Το ρεσιτάλ της δικαιολογίας και η μηδενική μεταμέλεια
Το κρεσέντο της αποποίησης ευθυνών δεν σταμάτησε στην τακτική προσέγγιση του κρίσιμου ημιτελικού. Ο προπονητής των «Τριών Λιονταριών» έστησε ένα ολόκληρο βολικό αφήγημα γύρω από τις εξωαγωνιστικές αντιξοότητες του τουρνουά. Μίλησε για μεγάλες αποστάσεις και υψηλές θερμοκρασίες λες και οι αντίπαλες ομάδες αγωνίζονταν κάτω από διαφορετικές κλιματολογικές συνθήκες.
Η δήλωσή του πως το παιχνίδι απέναντι στην Αργεντινή ήταν ίσως το καλύτερο της Αγγλίας στη διοργάνωση προκαλεί πραγματικό μειδίαμα σε όσους παρακολούθησαν την αγωνιστική καθίζηση της ομάδας. Η ιστορία του ποδοσφαίρου δεν δικαιώνει ποτέ αυτούς που έψαξαν το τέλειο άλλοθι στο υψόμετρο και στη ζέστη. Θυμάται αποκλειστικά τους νικητές και όσους διέθεταν το ηθικό ανάστημα να σηκώσουν το βάρος της ήττας. Η αγγλική ομοσπονδία καλείται πλέον να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να πορεύεται με έναν άνθρωπο που θεωρεί την κριτική προσωπική προσβολή και τον αποκλεισμό απλώς μια κακή συγκυρία.
