Ο γερμανικός Τύπος συνεχίζει να αναλύει κριτικά την κατάσταση στη Θέουτα και τις συνέπειές της για τη διαχείριση του μεταναστευτικού αλλά και την αλληλεγγύη στην Ευρώπη, αναφέρει το ελληνικό τμήμα της Deutsche Welle.
«Η ΕΕ απέτυχε σε αυτή τη δοκιμασία», σχολιάζει η ιστοσελίδα taggeschau.de για τη μεταναστευτική κρίση στη Θέουτα και τη στάση της ΕΕ. «Μόλις η πίεση αυξηθεί, η αλληλεγγύη εντός της ΕΕ καταρρέει. Το να συσσωρεύονται κατηγορίες για τον πρωθυπουργό της Ισπανίας, αντί οι εταίροι να τον υποστηρίζουν, είναι απαράδεκτο. Η Ευρώπη πολύ γρήγορα χάνει το θάρρος της».
«Βιώσαμε την πραγματικότητα το περασμένο Σαββατοκύριακο, όταν ξαφνικά όχι 500, αλλά 50.000 νέοι μετανάστες κατέκλυσαν την ΕΕ. Δεν γνωρίζουν τίποτα για το Κοινό Ευρωπαϊκό Σύστημα Ασύλου, δεν θέλουν καν άσυλο, απλώς μια καλύτερη ζωή. Η ΕΕ είναι απροετοίμαστη γι' αυτούς τους μετανάστες που πιθανότατα αποτελούν την πλειονότητα. Αυτό είναι το πρώτο μάθημα από τη Θέουτα».
Το δεύτερο είναι το εξής: «Τα 27 κράτη-μέλη αιφνιδιάστηκαν εντελώς από την κατάσταση. Οι νέοι δεν πήδηξαν ξαφνικά από τη μια μέρα στην άλλη στη θάλασσα. Σύμφωνα με όλα όσα γνωρίζουμε, το κύμα αυτό δημιουργήθηκε σταδιακά μέσω των social media. Στο μέλλον η ΕΕ πρέπει να παρακολουθεί τέτοιες εξελίξεις, εφόσον χρειαστεί μέσω των υπηρεσιών πληροφοριών της. Η Ευρώπη πρέπει να γνωρίζει τι συμβαίνει στα σύνορά της».
Και το δημοσίευμα καταλήγει στο τρίτο συμπέρασμα: «Η παράτυπη μετανάστευση γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από κράτη που θέλουν να βλάψουν την ΕΕ. Ο λόγος για τον οποίο το Μαρόκο επέτρεψε αυτή την ανεξέλεγκτη ροή παραμένει ασαφής και πρέπει να διερευνηθεί. Πιθανότατα έχει επίσης να κάνει με τη δύσκολη σχέση του με την Ισπανία. Και αυτό οδηγεί στο τρίτο μάθημα από τη Θέουτα: Η αλληλεγγύη στην ΕΕ είναι τόσο εύθραυστη όσο ένα αυγό. Μόλις ασκηθεί πίεση, σπάει».
Spiegel: Όπως το 2020 στην Ελλάδα...
Σε εκτενή σχολιαστική ανάλυση το Spiegel μεταφέρει τη δική του οπτική στα γεγονότα με αναφορές και στο παρελθόν: «Το 2020 ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετέφερε πρόσφυγες στα σύνορα με την Ελλάδα, πιθανώς για να εξασφαλίσει περισσότερα χρήματα από την ΕΕ για τη διαχείριση του μεταναστευτικού. Ομοίως ο Λευκορώσος δικτάτορας Αλεξάντερ Λουκασένκο έχει επανειλημμένα προσπαθήσει να ασκήσει πολιτική πίεση στους Ευρωπαίους τα τελευταία χρόνια, στέλνοντας μετανάστες στην Πολωνία.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις συχνά εμφανίζονται συγκλονισμένες, πανικόβλητες, πιθανώς επειδή φοβούνται την αντίδραση των πολιτών απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Ωστόσο υπάρχουν ακόμη τρόποι άμυνας. Και αυτό που δεν χρειάζεται είναι οι διαμάχες μεταξύ κρατών-μελών, όπως έγινε και στην περίπτωση της Θέουτα».
Όπως αναφέρει ο αρθρογράφος: «Οι Ευρωπαίοι, αντί να επικρίνουν την ισπανική κυβέρνηση, θα πρέπει να αναπτύξουν μια βιώσιμη στρατηγική απέναντι στο Μαρόκο. Μια συμφωνία θα ήταν επιθυμητή, προσφέροντας στο κράτος της βόρειας Αφρικής κίνητρα για συνεργασία, όπως απλοποιημένες διαδικασίες για έκδοση βίζας για Μαροκινούς που αναζητούν εργασία. Και με παράλληλες όμως προβλέψεις για κυρώσεις, σε περίπτωση που το Μαρόκο χαλαρώσει τους συνοριακούς ελέγχους ή αρνείται να δεχτεί πίσω τους πολίτες του».
