Το βράδυ της Τετάρτης (15/7, 22:00), η Ατλάντα μετατρέπεται στο επίκεντρο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, καθώς Αγγλία και Αργεντινή συγκρούονται στον μεγάλο ημιτελικό του Μουντιάλ 2026. Σε μια αναμέτρηση που ξεπερνά τα στενά όρια των τεσσάρων γραμμών, η παγκόσμια πρωταθλήτρια «Αλμπισελέστε» του Λιονέλ Μέσι και τα «Τρία Λιοντάρια» του Τόμας Τούχελ αναμετρώνται όχι μόνο για το χρυσό εισιτήριο του τελικού, αλλά και για να ξυπνήσουν μια από τις πιο εκρηκτικές, φορτισμένες και ιστορικές αντιπαλότητες στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού. Ωστόσο, το ντέρμπι έχει αρχίσει πολλές ώρες πριν από τη σέντρα.

Πρόκειται για μια ποδοσφαιρική αντιπαλότητα που περνά από γενιά σε γενιά. Αγγλία εναντίον Αργεντινής, με έπαθλο την πρόκριση στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Εμβληματικό, διαχρονικό, κλασικό. Είναι δύσκολο να βρεθούν οι κατάλληλες λέξεις για να αποτυπωθεί το μέγεθος της περίστασης.

Το βράδυ της Τετάρτης, ο Λιονέλ Μέσι θα αντιμετωπίσει για πρώτη φορά στην καριέρα του την εθνική Αγγλίας. Η παγκόσμια πρωταθλήτρια Αργεντινή επιχειρεί να υπερασπιστεί τον θρόνο της, την ώρα που η ομάδα του Τόμας Τούχελ θέλει να βάλει τέλος σε έξι δεκαετίες απογοητεύσεων, αποκλεισμών και ανεκπλήρωτων προσδοκιών.

Τα «Τρία Λιοντάρια» περιμένουν από το 1966 για να επιστρέψουν στην κορυφή του κόσμου. Απέναντί τους, όμως, δεν θα βρίσκεται απλώς μία από τις ισχυρότερες ομάδες της διοργάνωσης. Θα βρίσκεται ο αντίπαλος με τον οποίο έχουν γράψει ορισμένες από τις πιο δραματικές, αμφιλεγόμενες και αξέχαστες σελίδες στην ιστορία του Μουντιάλ.

Αγγλία – Αργεντινή: Μια κόντρα που ξεπερνά το ποδόσφαιρο

Η συγκεκριμένη αντιπαλότητα ξεκίνησε το 1962 και έκτοτε έχει σημαδευτεί από εντυπωσιακά γκολ, ένταση, αποβολές, διαιτητικές αποφάσεις που συζητούνται ακόμη και μία από τις πιο διάσημες στιγμές στην ιστορία του αθλητισμού: το περιβόητο «Χέρι του Θεού» του Ντιέγκο Μαραντόνα.

Δεν πρόκειται, όμως, αποκλειστικά για μια σύγκρουση μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Οι πολιτικές εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες, ιδιαίτερα μετά τον πόλεμο των Φόκλαντ —ή Μαλβίνων, όπως αποκαλούνται στην Αργεντινή— το 1982, εξακολουθούν να βαραίνουν τη σχέση των δύο λαών.

Αργεντινοί ποδοσφαιριστές και φίλαθλοι αναφέρονται ακόμη στη συγκεκριμένη σύγκρουση μέσα από συνθήματα και τραγούδια στις εξέδρες. Κάθε ποδοσφαιρική συνάντηση με την Αγγλία αποκτά έτσι μια διάσταση που ξεπερνά κατά πολύ το αποτέλεσμα ενός αγώνα.

Πριν από έναν από τους μεγαλύτερους ημιτελικούς στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, αξίζει μια επιστροφή στις πέντε προηγούμενες αναμετρήσεις των δύο ομάδων σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Πέντε παιχνίδια που συμπυκνώνουν περισσότερα από 60 χρόνια έντασης, υπερηφάνειας, αντιπαράθεσης και ποδοσφαιρικού δράματος.

Ίσως προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Αγγλία έχει το πάνω χέρι στον απολογισμό των μεταξύ τους αγώνων σε Μουντιάλ. Ωστόσο, έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που οι δύο ομάδες συναντήθηκαν σε νοκ άουτ παιχνίδι, με την τελευταία αναμέτρησή τους στη διοργάνωση να χρονολογείται από το 2002.

Για τις νεότερες γενιές φιλάθλων, η συγκεκριμένη κόντρα μπορεί να μοιάζει περισσότερο με κεφάλαιο της ποδοσφαιρικής ιστορίας παρά με μια ζωντανή αντιπαλότητα. Το βράδυ της Τετάρτης, όμως, όλα επιστρέφουν.

1962: Η αρχή χωρίς προειδοποίηση Αγγλία – Αργεντινή 3-1 Ρανκάγκουα, Χιλή – Φάση ομίλων

Η πρώτη αναμέτρηση των δύο ομάδων σε Μουντιάλ ήταν μια σχετικά ήρεμη υπόθεση, τουλάχιστον σε σύγκριση με όσα θα ακολουθούσαν τις επόμενες δεκαετίες.

Τα γκολ των Ρον Φλάουερς, Μπόμπι Τσάρλτον και Τζίμι Γκριβς έδωσαν στην Αγγλία ένα ασφαλές προβάδισμα με 3-0. Η Αργεντινή κατάφερε απλώς να μειώσει προς το τέλος, χωρίς να απειλήσει ουσιαστικά την αγγλική νίκη.

Οι δύο ομάδες ολοκλήρωσαν τη φάση των ομίλων έχοντας από μία νίκη, μία ισοπαλία και μία ήττα. Η Αγγλία ήταν εκείνη που πήρε την πρόκριση χάρη στον καλύτερο συντελεστή τερμάτων, αφήνοντας την Αργεντινή εκτός συνέχειας.

Η πορεία των Άγγλων ολοκληρώθηκε στα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκαν από τη Βραζιλία. Κανείς, πάντως, δεν μπορούσε τότε να προβλέψει ότι εκείνη η σχετικά συνηθισμένη αναμέτρηση θα αποτελούσε την αρχή μιας από τις πιο φορτισμένες αντιπαλότητες του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

1966: Το ματς που γέννησε το μίσος Αγγλία – Αργεντινή 1-0 Γουέμπλεϊ, Αγγλία – Προημιτελικά

Ήταν αυτή η στιγμή κατά την οποία γεννήθηκε πραγματικά η ποδοσφαιρική αντιπαλότητα ανάμεσα στις δύο χώρες; Ενδεχομένως. Ίσως και πιθανότατα.

Αγγλία και Αργεντινή συναντήθηκαν στα προημιτελικά του Μουντιάλ του 1966, σε έναν αγώνα για τον οποίο οι Αργεντινοί υποστηρίζουν μέχρι σήμερα ότι αδικήθηκαν. Η βασική τους ένσταση ήταν ότι το νικητήριο γκολ του Τζεφ Χαρστ έπρεπε να ακυρωθεί ως οφσάιντ.

Το αμφισβητούμενο γκολ, όμως, ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Ο αρχηγός της Αργεντινής, Αντόνιο Ρατίν, αποβλήθηκε στο 33ο λεπτό, έπειτα από δύο περιστατικά μέσα σε διάστημα μόλις τριών λεπτών. Αρχικά τιμωρήθηκε για ένα μαρκάρισμα πάνω στον Μπόμπι Τσάρλτον και στη συνέχεια για τις έντονες διαμαρτυρίες του προς τον Γερμανό διαιτητή Ρούντολφ Κράιτλαϊν.

Ο Ρατίν αρνήθηκε να εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο. Το παιχνίδι διακόπηκε για σχεδόν οκτώ λεπτά, με τον αρχηγό της Αργεντινής να επιμένει ότι δεν καταλάβαινε για ποιον ακριβώς λόγο είχε αποβληθεί.

Η Αγγλία διατήρησε το προβάδισμά της σε μια αναμέτρηση γεμάτη ένταση, σκληρά μαρκαρίσματα, διαμαρτυρίες και επεισόδια. Μετά το τέλος του αγώνα, ο προπονητής των Άγγλων, Αλφ Ράμσεϊ, χαρακτήρισε τους παίκτες της Αργεντινής «ζώα» και απαγόρευσε στους ποδοσφαιριστές του να ανταλλάξουν φανέλες μαζί τους.

Πολλά χρόνια αργότερα, ο Τζορτζ Κόεν, μέλος της αγγλικής ομάδας που κατέκτησε εκείνο το Μουντιάλ, θυμήθηκε:

«Τα δυνατά μαρκαρίσματα είναι μέσα στο παιχνίδι. Υπήρχαν, όμως, και ύπουλες ενέργειες. Φτυσίματα, τραβήγματα από τις μικρές τρίχες στον αυχένα, τραβήγματα στα αυτιά. Προσπαθούσαν να μας εκφοβίσουν. Όταν κατάλαβαν ότι δεν θα πετύχαιναν αυτό που ήθελαν, έφτασαν σε ορισμένες από τις χειρότερες ακρότητες που έχω δει ποτέ.

»Το μεγαλύτερο κρίμα ήταν ότι δεν έπαιξαν το ποδόσφαιρο που μπορούσαν να παίξουν. Ίσως ακόμη και να μας κέρδιζαν, αλλά έπρεπε να συγκεντρωθούν στο παιχνίδι και να δείξουν τι πραγματικά μπορούσαν να κάνουν.

»Μετά το τέλος υπήρχε μεγάλη αναστάτωση στη φυσούνα. Δεν επιτρεπόταν σε κανέναν να βγει και έτσι δεν είδαμε ακριβώς τι συνέβη».

Ο συγκεκριμένος αγώνας θεωρείται ότι συνέβαλε στην καθιέρωση της κίτρινης και της κόκκινης κάρτας, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά στο Μουντιάλ του 1970 στο Μεξικό. Μέχρι τότε, οι διαιτητές βασίζονταν κυρίως σε προφορικές παρατηρήσεις, γεγονός που δημιουργούσε προβλήματα όταν παίκτες και αξιωματούχοι δεν μιλούσαν την ίδια γλώσσα.

Ο Ρατίν, ο οποίος αγωνίστηκε με την εθνική Αργεντινής από το 1959 έως το 1969 και συμμετείχε στα Μουντιάλ του 1962 και του 1966, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών.

1986: Το «Χέρι του Θεού» και το γκολ του αιώνα Αργεντινή – Αγγλία 2-1 Πόλη του Μεξικού – Προημιτελικά

Το «Χέρι του Θεού». Δύο λέξεις που εξακολουθούν να προκαλούν οργή στην Αγγλία και υπερηφάνεια στην Αργεντινή.

Ο προημιτελικός του 1986 διεξήχθη μόλις τέσσερα χρόνια μετά τον πόλεμο των Φόκλαντ. Η πολιτική ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες ήταν τεράστια και το παιχνίδι αντιμετωπίστηκε εξαρχής ως κάτι πολύ περισσότερο από μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση.

Στην Αργεντινή, μέσα ενημέρωσης και φίλαθλοι παρουσίαζαν τον αγώνα ως μια ευκαιρία έκφρασης της πικρίας και της οργής που είχε αφήσει πίσω της η πολεμική σύγκρουση. Στη Βρετανία, αντίστοιχα, αρκετά δημοσιεύματα χρησιμοποίησαν έντονα εθνικιστική γλώσσα, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την εχθρότητα.

Η δημοσιογράφος Λούρδες Ερέδια, η οποία βρέθηκε στο στάδιο Αζτέκα, είχε περιγράψει την ατμόσφαιρα:

«Ο πατέρας μου δεν ήταν σίγουρος ότι έπρεπε να αφήσει τις “πριγκίπισσές” του να πάνε στο παιχνίδι. Φοβόταν ότι η ένταση ανάμεσα στους φιλάθλους της Αργεντινής και της Αγγλίας θα ξέφευγε. Η μητέρα μου, όμως, δεν δίστασε. Ήταν μια ευκαιρία που παρουσιάζεται μία φορά στη ζωή».

Εκείνο το απόγευμα, ο Ντιέγκο Μαραντόνα χάρισε στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο δύο στιγμές που έμοιαζαν να προέρχονται από δύο εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους.

Στο πρώτο γκολ, ο Αργεντινός άσος σηκώθηκε για να διεκδικήσει την μπάλα απέναντι στον πολύ ψηλότερο τερματοφύλακα της Αγγλίας, Πίτερ Σίλτον. Αντί να τη βρει με το κεφάλι, χρησιμοποίησε το χέρι του και την έστειλε στα δίχτυα.

Ο διαιτητής και ο επόπτης δεν αντιλήφθηκαν την παράβαση. Το γκολ μέτρησε.

Η τεχνολογία του VAR βρισκόταν ακόμη δεκαετίες μακριά και η Αργεντινή προηγήθηκε με ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα γκολ όλων των εποχών. Ο ίδιος ο Μαραντόνα θα το βάφτιζε αργότερα ως ένα γκολ που σημειώθηκε «λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού».

Λίγα λεπτά αργότερα, όμως, δεν χρειάστηκε καμία βοήθεια.

Ο Μαραντόνα πήρε την μπάλα πίσω από τη μεσαία γραμμή, πέρασε σχεδόν τη μισή ομάδα της Αγγλίας, απέφυγε τον Σίλτον και πλάσαρε στην κενή εστία. Ήταν ένα γκολ εξωπραγματικό, ένα σλάλομ που έμεινε στην ιστορία ως το «γκολ του αιώνα».

«Όταν ζούσα και εργαζόμουν στην Αργεντινή, οι άνθρωποι αναφέρονταν συνεχώς στο “Χέρι του Θεού”», είχε πει η Ερέδια. «Έτσι, όμως, ξεχνούσαν ότι το δεύτερο γκολ ήταν απλώς εκπληκτικό, σχεδόν απίστευτο».

Ο Γκάρι Λίνεκερ μείωσε προς το τέλος, αλλά η αντίδραση της Αγγλίας δεν ήταν αρκετή. Τα «Τρία Λιοντάρια» αποκλείστηκαν με τον πιο οδυνηρό και αμφιλεγόμενο τρόπο.

Χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν δύο δεκαετίες μέχρι να εκφράσει ο Μαραντόνα μεταμέλεια για την ενέργειά του. Ο Σίλτον, πάντως, δεν αποδέχτηκε τη συγγνώμη.

Για να γίνει ακόμη πιο πικρός ο αποκλεισμός για τους Άγγλους, η Αργεντινή συνέχισε μέχρι το τέλος, νίκησε τη Δυτική Γερμανία στον τελικό και κατέκτησε το τρόπαιο.

1998: Ο Μπέκαμ, ο Σιμεόνε και η κατάρα των πέναλτι Αργεντινή – Αγγλία 2-2 Η Αργεντινή νίκησε 4-3 στα πέναλτι Σεντ Ετιέν, Γαλλία – Φάση των «16»

Ένα παιχνίδι που ο Ντέιβιντ Μπέκαμ δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεχάσει.

Η αναμέτρηση έμεινε στην ιστορία για την κλωτσιά του Άγγλου μέσου στον Ντιέγκο Σιμεόνε και την αποβολή που ακολούθησε. Μέχρι να φτάσει, όμως, εκείνη η στιγμή, το παιχνίδι είχε ήδη προσφέρει περισσότερη δράση από όση συναντά κανείς σε ολόκληρα τουρνουά.

Ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα άνοιξε το σκορ με πέναλτι για την Αργεντινή, για να απαντήσει με τον ίδιο τρόπο ο Άλαν Σίρερ. Στη συνέχεια, ο 18χρονος τότε Μάικλ Όουεν πέτυχε ένα από τα ομορφότερα γκολ στην ιστορία της εθνικής Αγγλίας.

Ο νεαρός επιθετικός ξέφυγε με ταχύτητα από την άμυνα της Αργεντινής, μπήκε στην περιοχή και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με ένα εντυπωσιακό τελείωμα, δίνοντας στην ομάδα του το προβάδισμα με 2-1.

Πριν από το ημίχρονο, όμως, η Αργεντινή ισοφάρισε. Σε μια πανέξυπνα εκτελεσμένη κομπίνα από φάουλ, ο Χουάν Σεμπαστιάν Βερόν τροφοδότησε τον Χαβιέρ Ζανέτι, ο οποίος σούταρε δυνατά και έγραψε το 2-2.

Στις αρχές του δεύτερου ημιχρόνου, ο Σιμεόνε έκανε φάουλ στον Μπέκαμ. Ενώ βρισκόταν στο έδαφος, ο Άγγλος αντέδρασε και τον κλώτσησε με το πίσω μέρος του ποδιού του. Ο Αργεντινός έπεσε θεαματικά και ο διαιτητής έδειξε την κόκκινη κάρτα.

Με δέκα παίκτες, η Αγγλία άντεξε γενναία. Μάλιστα, πίστεψε ότι είχε πετύχει το γκολ της πρόκρισης στο 81ο λεπτό, όταν ο Σολ Κάμπελ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με κεφαλιά. Το γκολ, όμως, ακυρώθηκε για επιθετικό φάουλ.

Η αναμέτρηση οδηγήθηκε στην παράταση και στη συνέχεια στα πέναλτι. Οι Πολ Ινς και Ντέιβιντ Μπάτι αστόχησαν και η Αργεντινή πήρε την πρόκριση με 4-3.

Στον επόμενο γύρο, πάντως, οι Αργεντινοί αποκλείστηκαν από την Ολλανδία.

Έναν χρόνο αργότερα, ο Σιμεόνε παραδέχτηκε ότι είχε εκμεταλλευτεί την αντίδραση του Μπέκαμ:

«Ας πούμε ότι ο διαιτητής έπεσε στην παγίδα. Ήταν δύσκολο και για εκείνον να την αποφύγει, επειδή έπεσα καλά και σε τέτοιες στιγμές υπάρχει μεγάλη ένταση.

»Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ο τρόπος με τον οποίο έπεσα μετέτρεψε μια κίτρινη κάρτα σε κόκκινη. Στην πραγματικότητα, η πιο σωστή τιμωρία θα ήταν η κίτρινη».

Για τον Μπέκαμ ακολούθησαν μήνες ακραίας κριτικής στην Αγγλία. Κατηγορήθηκε σχεδόν αποκλειστικά για τον αποκλεισμό, αποδοκιμάστηκε στα γήπεδα και είδε μέχρι και ομοιώματά του να καίγονται. Η ευκαιρία για την προσωπική του εξιλέωση θα ερχόταν τέσσερα χρόνια αργότερα.

2002: Η εξιλέωση του Μπέκαμ Αργεντινή – Αγγλία 0-1 Σαπόρο, Ιαπωνία – Φάση ομίλων

Αυτό ήταν το παιχνίδι της λύτρωσης.

Τέσσερα χρόνια μετά την αποβολή του στη Γαλλία, ο Ντέιβιντ Μπέκαμ ήταν πλέον αρχηγός της εθνικής Αγγλίας. Στάθηκε απέναντι στην Αργεντινή, πήρε την μπάλα στο καθοριστικό πέναλτι και πέτυχε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης.

Η παράβαση καταλογίστηκε όταν ο Μάικλ Όουεν έπεσε στην περιοχή έπειτα από μαρκάρισμα του Μαουρίσιο Ποτσετίνο —του μετέπειτα προπονητή, μεταξύ άλλων, της Τότεναμ.

Ο Μπέκαμ εκτέλεσε δυνατά στο κέντρο της εστίας, νίκησε τον Πάμπλο Καμπαγέρο και πανηγύρισε με όλη την ένταση που κουβαλούσε από το 1998.

Η νίκη ήταν ιδιαίτερα σημαντική για την Αγγλία, η οποία είχε αρχίσει τη διοργάνωση με ισοπαλία απέναντι στη Σουηδία. Στην τελευταία αγωνιστική, το 0-0 με τη Νιγηρία ήταν αρκετό για να της δώσει την πρόκριση.

Η Αργεντινή, αντίθετα, έμεινε στο 1-1 με τη Σουηδία και αποκλείστηκε από τη φάση των ομίλων για πρώτη φορά μετά το 1962.

Η Αγγλία νίκησε τη Δανία στη φάση των «16», αλλά αποκλείστηκε στα προημιτελικά από τη Βραζιλία, σε έναν αγώνα που έμεινε στην ιστορία για το απίθανο φάουλ του Ροναλντίνιο.

Ο Βρετανός δημοσιογράφος Φιλ ΜακΝάλτι είχε θυμηθεί:

«Το φουτουριστικό Σαπόρο Ντομ αποτέλεσε το σκηνικό της εξιλέωσης για τον Μπέκαμ και την Αγγλία στο Μουντιάλ του 2002 στην Ιαπωνία.

»Η ένταση που είχε μείνει από την κόκκινη κάρτα του Μπέκαμ απέναντι στην Αργεντινή τέσσερα χρόνια νωρίτερα, αλλά και ο οδυνηρός αποκλεισμός στα πέναλτι, είχαν δημιουργήσει μια ιδιαίτερα φορτισμένη ατμόσφαιρα.

»Η Αγγλία του Σβεν-Γκόραν Έρικσον, με τον Μαρσέλο Μπιέλσα στον αντίπαλο πάγκο, ήταν αυτή που επικράτησε με 1-0. Ταιριαστά, το γκολ πέτυχε με πέναλτι ο Μπέκαμ, ένα λεπτό πριν από το ημίχρονο, μετά την αμφιλεγόμενη απόφαση ότι ο Ποτσετίνο είχε ανατρέψει τον Όουεν».

2026: Ο Μέσι γράφει το επόμενο κεφάλαιο

Πέρασαν 24 χρόνια από την τελευταία φορά που Αγγλία και Αργεντινή βρέθηκαν αντιμέτωπες σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Στο διάστημα αυτό άλλαξαν γενιές ποδοσφαιριστών, προπονητές, αγωνιστικά συστήματα και ολόκληρη η φυσιογνωμία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.

Η ένταση, όμως, παρέμεινε.

Τώρα, οι δύο χώρες συναντιούνται ξανά και αυτή τη φορά το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο από ποτέ: μία θέση στον τελικό του Μουντιάλ.

Για τον Λιονέλ Μέσι, η αναμέτρηση αποτελεί ακόμη μία ιστορική πρώτη φορά. Έχοντας κατακτήσει το τρόπαιο του 2022 και έχοντας αντιμετωπίσει σχεδόν κάθε μεγάλη δύναμη του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, θα παίξει για πρώτη φορά απέναντι στην Αγγλία σε επίπεδο εθνικών ομάδων.

Για την Αργεντινή, ο στόχος είναι η υπεράσπιση του τίτλου και η επιστροφή σε δεύτερο συνεχόμενο τελικό. Για την Αγγλία, είναι η ευκαιρία να τερματίσει μια αναμονή 60 ετών και να πλησιάσει όσο ποτέ άλλοτε μετά το 1966 στην κατάκτηση του τροπαίου.

Στη μία πλευρά βρίσκεται η πρωταθλήτρια κόσμου, με τον Μέσι να κυνηγά ακόμη μία τελευταία μεγάλη στιγμή με τη φανέλα της «Αλμπισελέστε». Στην άλλη βρίσκεται η Αγγλία του Τόμας Τούχελ, φορτωμένη με την πίεση ενός ολόκληρου έθνους που επαναλαμβάνει εδώ και δεκαετίες ότι το ποδόσφαιρο πρέπει κάποτε να «επιστρέψει στο σπίτι».

Η ιστορία λέει ότι τα παιχνίδια ανάμεσα στην Αγγλία και την Αργεντινή σπάνια είναι συνηθισμένα. Πάντα κάτι συμβαίνει. Ένα αμφισβητούμενο γκολ, μια αποβολή, ένα πέναλτι, μια στιγμή ιδιοφυΐας ή μια ενέργεια που μένει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη.

Το 1966 ήταν ο Ρατίν και η άρνησή του να εγκαταλείψει το γήπεδο.

Το 1986 ήταν το χέρι και στη συνέχεια η μαγεία του Μαραντόνα.

Το 1998 ήταν η αποβολή του Μπέκαμ και η δραματική διαδικασία των πέναλτι.

Το 2002 ήταν η εξιλέωση του Άγγλου αρχηγού.

Το 2026, το επόμενο κεφάλαιο περιμένει να γραφτεί στην Ατλάντα.

Η μπάλα θα αρχίσει να κυλά στις 22:00. Η μάχη, όμως, έχει ήδη ξεκινήσει.